Michael Schuurmans

Game on!

Het gaat nu echt spannend worden. Na 11 jaar van afwezigheid in de ‘kunstscene’, door nogal vervelende ervaringen in Utrechtse kunstkringen, ga ik zoals eerder geschreven, weer exposeren. Niet alleen, maar samen met Els van Stratum, die evenals ik, een comeback gaat maken na jaren van artistieke stilte.

Een fotoshoot, door niemand minder dan Michael Kooren, is achter de rug met mooie resultaten… uitnodigingen zijn voorbereid en inmiddels hebben we nu ook een contactpersoon bij ‘De Cultuurhoek’ in Driebergen, die ons gaat begeleiden. We hebben een lijst gekregen met punten waar we op moeten letten en Els ik gaan daar maandag mee aan de slag tijdens een werksessie.

Het is nu dus nog een kwestie van nieuwe werken maken, maar ook oude werken zullen vertegenwoordigd zijn. Inspiratie genoeg voor de nieuwe werken maar nu nog de rust en energie zien te vinden. Ik vind het spannend want de klok begint te tikken. Twee maanden lijkt nog ver weg maarrr… de ervaring leert dat tijd vliegt en dat ik voor elk werk, de nodige tijd nodig heb.

We hebben er in ieder geval veel zin in en zijn reuze benieuwd hoe onze werken uitkomen als ze door elkaar aan de muren hangen en op sokkels staan. Tik tak… tik tak… wordt vervolgd.

Good night & good luck!

Hermanus

Driebergen, 20 mei 2026.

Lees meer >> | 92 keer bekeken

Stil geboren

Een last is van m’n schouders gegleden. Ik schreef er al eerder over maar nu is de ‘klus geklaard’. De moeilijkste opdracht die ik ooit heb gekregen en die nu eindelijk voltooid is. Ik twijfelde lang over het aannemen van deze opdracht en nam hem uiteindelijk aan. Puur vanwege het feit dat de ouders, die ik niet ken, dit als enige herinnering zullen hebben in plaats van een foto die niet bepaald vrolijk stemt.

Een portret van een stil geboren baby met een pittige foto als ‘model’. Een foto van een baby die geen daglicht mocht zien en nog onder het baarbloed en huidsmeer zat, zodat er weinig karaktertrekken zichtbaar waren. Afgesproken werd dat het een profieltekening zou worden want anders zou het ook een onmogelijke opgave worden. Mijn aanvankelijke twijfel werd duidelijk toen ik er aan begon… gedwongen te kijken naar een weliswaar vredig snoetje… alsof hij gewoon aan het slapen was… maar wel met de kennis dat hij nooit wakker zou worden.

Het greep me bij tijd en wijle bij de strot en heb de tekening meerdere malen opzij gelegd, ook vanwege het feit dat er twee sterfgevallen in mijn familie kwamen. Het werd te veel ‘dood’ op een gegeven moment en kon het simpelweg niet opbrengen. Maar het leven ging weer verder na de verdrietige gebeurtenissen, en zeker toen mijn leven nieuwe, positieve impulsen kreeg, kwam de moed terug om de baby te voltooien.

Het is een mooie, zachte tekening geworden… al zeg ik het zelf. Het plastic waarop de baby lag, heb ik vervangen door wollige doeken met wat zachte, blauwe tinten en heb zijn gelaatstrekken laten overgaan in een ‘hemelse’ wolkenpartij… alsof hij slaapt. Uiteindelijk heb ik het gesigneerd in Casa Kira. Een leuk en mooi toeval. De ‘klant’ is gelukkig zeer tevreden en schreef me dat ze in tranen was… waarop ik zelf ook vol schoot, want dit was retezwaar, super emotioneel, en heb me voorgenomen om zoiets dergelijks niet meer te doen… ondanks dat ik weet dat ik mensen blij heb gemaakt en dat een dankbaar gevoel geeft.

Good day & good luck!

Hermanus,

Herveld, 16 mei 2026.

Lees meer >> | 94 keer bekeken

The postman always rings twice...

Nog drie dagen en dan is mijn vakantie weer voorbij. Voor zoonlief was deze week al zijn eerste schoolweek, en wat was hij ‘enthousiast’ dat hij weer mocht. Aangezien ik zelf niet door hoefde te rijden naar mijn school, bracht ik hem gezellig naar school… met een dag voor de boeg waarop ik besloot om lekker te gaan epibreren. Rustig aan de koffie met een relaxed muziekje, wat appen, wat regelen voor een komende studie. Niks moest en alles mocht. Beetje thuis geklooid terwijl ik ondertussen wachtte op een reactie van Kira, die ik een pakketje had gestuurd… welke om 08:16 al bezorgd was volgens de mail van PostNL...

Gisteren was een nuttige en gezellige dag met Els. De komende expositie moesten we doornemen over wat we nog moeten doen en we hebben vooral ook creatief gewerkt. Belangrijkste is dat we goede foto’s van ons hebben zodat we een goed persbericht kunnen maken  en uitnodigingen… en gelukkig heb ik nog goed contact met de inmiddels gepensioneerde beroepsfotograaf Michael Kooren, die ik vandaag zo ver kreeg dat hij deze klus op zich gaat nemen. Cushty!

Een uur later nog steeds geen reactie… nog maar een mok koffie dan… pompidompidom…

Bij Els werkte ik verder aan mijn opdracht van de stil geboren baby. Ik wist eindelijk hoe ik het wilde voltooien, zacht met alleen potlood en wat Delfts blauw. Al kletsend en muziek luisterend, ging het ook makkelijker dan thuis alleen op de bank. De opdrachtgeefster stuurde ik ’s avonds een foto van de ontwikkeling en gelukkig… ze reageerde positief. Nu de laatste loodjes dus nog…

Twee uur later nog steeds geen reactie. De twijfel sloeg toe. Was het wel bezorgd op het goede adres? Viel het in slechte aarde… of plaagde ze me door expres niets te zeggen? Ik besloot te gaan vissen via Whatsapp… wat gezellig was… maar werd er niet wijzer van… en ik wilde ook niet verraden dat ik iets gestuurd had. Bugger! Uiteindelijk belde ik toch maar en zei toch maar dat ik iets had gestuurd. Madame was nog niet bij de brievenbus geweest… zucht… maar ze ging meteen kijken en dus bleef ik nog maar wat ‘rustig’ wachten.

Gitaarmuziek en getril... m'n ringtone… effe wachten want het is een fijne ringtone maar ik nam toch vrij snel op. Ze lachte meteen hardop en noemde me een idioot. Lekker dan… maar het werd speels gezegd dus ik lachte gezellig mee. Het was goed aangekomen en nog veel belangrijker… bijzonder goed ontvangen. Pfjuuuwww.

In de loop van de dag, breidde ons spotify-lijstje, inmiddels een lijst, zich uit. Mijn zoon fronste af en toe naast me toen ik het op de shuffle had gezet via de soundbar. Hij zei het niet maar ik voelde hem… ‘Wat? Jij? Deze muziek?’ En dan heeft hij het ‘ergste’ nog niet gehoord… omdat het er nòg niet op staat. Welke dan? Voor u een vraag maarrr… voor mij een weet.

Good night & good luck!

Michael,

Driebergen, 8 mei 2026.

Lees meer >> | 142 keer bekeken

Wild horses

Na een fijne eerste week vakantie te hebben gehad met zoonlief, is nu de tweede vakantie aangebroken met een andere lief. Die eerste week was fijn na mijn zoon een week te hebben gemist. Hij kwam met een gezond kleurtje terug van een vakantie met zijn moeder op Madeira. Tijd voor vader en zoon en die hebben we leuk benut met poolbiljarten, schaken, plaatsjes bezoeken, lekker hangen en vooral met kijken naar The Hobbit. Heerlijk dat hij mijn smaak, ook qua humor, in zijn genen heeft.

Datzelfde geldt ook voor die andere lief, Kira gemaand… eh… genaamd. Ik maak nogal wat foutjes sinds ik haar ken… mis afslagen… ben ongewoon klunzig en verspreek me met regelmaat en zeg dingen soms net even iets te snel… zonder dat ze eerst door de ballotage in mijn hoofd zijn gegaan. Gelukkig zorgt dat, naast vele clipjes die we samen leuk vinden, alleen maar voor hilariteit en slappe lachen… een fantastisch medicijn tegen van alles en nog wat.

Ondertussen is mijn ontwerp voor de renovatie van mijn tatoeage klaar en is er een dagsessie om deze te laten zetten in mijn agenda beland. Leuk om te vermelden is dat ik deze laat zetten door een oud leerling van me. Jeroen Thomas is de naam en hij was één van mijn beste ‘pupillen’ in 2011 toen ik een cursus gaf in portretteken voor volwassenen aan de Volksuniversiteit van de metropool Maarssen. Een leuk gegeven dat de ‘meester’ naar een meester gaat… en bovendien gezellig om elkaar weer na vele jaren te zien en te spreken. Kira gaat gezellig mee als ‘morele steun’ en het plan is daar een weekendje Hoorn, haar geboorteplaats, aan vast te plakken.

Momenteel vertoef ik in Casa Kira en ervaar een heerlijk gevoel van vakantie. Ze woont ‘a wee bit’ landelijker en vanochtend ben ik tijdens een bak koffie, heerlijk wakker geworden met een aubade van kikkers en vogels… dat bevalt prima en heb zoiets van eh… hiervoor hoef ik echt geen huisje of iets dergelijks te boeken. Vakantie is voor mij niet meer dan tot rust komen, luieren, wat lezen, tekenen en sinds kort, leuke dingen doen met een heerlijke dame aan mijn zij. Vandaag wordt dat gezellig struinen en smikkelen op de Pasar Malam in Nijmegen. Ik verheug me al op Saté Kambing, Gado Gado en als toetje… spekkoek. Selamat makan!

Good day & good luck!

Herwegen, 3 mei 2026.

Lees meer >> | 91 keer bekeken

Broeva haro!

 ‘Life is what happens while you’re making other plans’. Een mooie quote van John Lennon die voor mij klopt als een zwerende vinger… sluit als een bus… whatever. Vorig jaar zat ik in de meivakantie in een hele andere modus. Balend van zoveel vrije tijd, mijn werk missend en naar mijn omgeving toe, doen alsof er niks aan de hand was. Plannen? Had ik wel maar er kwam niets uit m’n klauwen. Mijn enige doel was de vakantie doorkomen, series kijkend, en wachten op de prettige afleiding die mijn werk als onderwijsassistent me gaf. Mijn wonden waren nog niet gelikt na een ‘perfecte storm’ waar drie grote, ingrijpende stormen, tegelijk bij elkaar waren gekomen om een negatieve spiraal te vormen. Het lijdend voorwerp zijn van een heksenjacht, een scheiding en aansluitende verhuizing, hadden mijn leven totaal, maar dan ook totaal op zijn kop gezet en kon toen echt niet bevroeden dat er ooit een einde aan zou komen aan dat diepe, ellendige gevoel.

Een jaar later, een nieuwe meivakantie en… een compleet ander beeld. Ik verheugde me op de twee weken vrij en tot nu toe bevallen die prima. In Driebergen ben ik inmiddels een Drieburger geworden, vaste gast in een buurtpanel en schrijf columns voor een plaatselijke krant.

In tegenstelling tot hoe ik me vorig jaar voelde, durf ik nu soms amper te geloven dat het leven weer zon bevat en dat ik gek genoeg een eerder gewaande allergie voor die zon, niet meer heb. Het besef daalt in dat die ‘allergie’ ergens anders vandaan kwam en dat door het ‘verliezen’ van bepaalde spanningsbronnen, mijn angst voor de zon is verdwenen. Toch knijp ik zo nu en dan in mijn arm… is het allemaal wel echt of heb ik ‘gewoon’ nog last van wat restjes laag zelfbeeld?

Verdomd… het lijkt er toch op dat het leven me weer toelacht. Broeva Haro!... zoals Obelix het zo mooi kan scanderen. Wat ik vorig jaar, en de jaren daarvoor, niet had kunnen bedenken… is dat ik na elf jaar weer ga exposeren, een nieuwe liefde heb gevonden en wat ik helemaal niet had kunnen bedenken… een ontwerp aan het maken ben om een lelijke tatoeage op mijn bovenarm, na veertig jaar eindelijk mooi te laten maken. Echt een leuk project. Wel één die me een beetje zenuwachtig maakt want toen ik mijn gitaartje liet zetten, gierden de zenuwen door mijn lijf en vond ik het eufemistisch gesteld… geen prettig gevoel. Maar ook dat is nu anders. In plaats van twee ‘stoere vrienden’, gaat er nu een fijne dame met me mee om figuurlijk ‘mijn handje vast te houden’. Een dame die me plaagt dat ik een watje ben maarrr… zou een watje toegeven dat ie huiverig is voor ‘de naald’? Ik wacht glimlachend op antwoord en in de tussentijd geniet ik van mijn leven terwijl ik andere plannen maakte.

Good day & good luck!

Michael

Driebergen, 30 april 2026.

Lees meer >> | 77 keer bekeken

Kira

De accu is weer vol na twee dagen van heerlijke rust in het gezelschap van mijn zoon. Ik kreeg een heerlijke, stevige knuffel toen ik hem ophaalde bij zijn moeder. Ook hij was moe na een dag reizen met vliegtuig, trein en bus, maar ook blij dat we elkaar weer zagen na een week. Gezellig ongezond gegeten want hij had z’n wekelijkse patat met frikandel gemist en ’s avonds keken we knus tegen elkaar aan, naar The Hobbit.

Dat laatste duurde niet echt lang want ik kreeg nogal wat appjes van Els, mijn partner in paint en had mijn meldingen niet uitgezet…

‘Zooh papa, je hebt het maar druk!’

‘Tja… ik ben nogal populair…’ zei ik met enige zelfspot.

‘Ooohh… hebbie trouwens al een vriendin?’

‘Ehm…’

Een week voordat hij met z’n moeder op vakantie ging, had hij per ongeluk gezien dat ik op m’n laptop, op een datingsite zat te surfen, waarop hij vroeg of ik een nieuwe vriendin zocht. Dat was niet te ontkennen en hij vond het gelukkig leuk… gunde me nieuw geluk. Ik vond het ontroerend en voelde me tegelijk trots dat hij hier zo nuchter mee omgaat. Hij had enkele maanden geleden gedroomd en gedeeld dat mijn nieuwe vriendin, een Aziatische vrouw zou worden…

Druppelsgewijs kwamen de vragen nadat ik ja had gezegd. The Hobbit hadden we inmiddels al afgezet want het was zonde om zo’n mooie film te laten draaien, zonder dat we echt keken…

‘Is ze Aziatisch?’... waarop ik hard in de lach schoot…

‘Nee’

‘Oooohh… dan moet je verder zoeken’… ik schaterde. Hij heeft mijn Rotterdamse humor gelukkig.

‘Heeft ze kort of lang haar?’

‘Kort’

‘Hoe oud is ze?’

‘Een jaar ouder dan ik’

‘Ze komt hier toch niet wonen hè?’

‘Nee hoor, voor dat soort zaken is het nog veel te vroeg jochie’

Opluchting kwam over me. Geen geheimzinnig gedoe meer. In het ouderschapsplan van de scheiding staat weliswaar dat we geen nieuwe partners introduceren totdat de nieuwe relatie een half jaar oud is… maar over het delen van ontmoetingen met 'potentieel', staat niets beschreven dus ik voelde me er niet senang bij om te vertellen dat ik vlinders in m’n buik had. Tot nu dan...

Ondertussen geven die vlinders weer nieuwe inspiratie en laat ik uit enthousiasme mijn opdracht even ‘links liggen’ om met een nieuw werk te beginnen. Een werk waar ik door een foto van Kira, meteen jeukende vingers kreeg… wordt vervolgd!  

Good day & good luck!

Driebergen, 27 april 2026.

Lees meer >> | 100 keer bekeken

Dansende mossel

Turbulente weken kregen vandaag hun weerslag… op mijn eerste meivakantiedag. Een vermoeidheid sloeg toe, maar het voelde wel als een bevrijdende vermoeidheid. Twee weken om mentaal weer bij te komen nadat ik voor m’n gevoel, terugkijkend, als een wervelwind van dag naar dag raasde. Van trieste dagen naar hele fijne dagen.

De hoogste tijd om de accu weer op te laden want deze was bijna leeg. Tijd en rust om mijn potloden weer op te gaan pakken en twee onvoltooide werken te gaan voltooien, leuke dingen te gaan doen met mijn zoon, die al een fijne week met zijn moeder heeft gehad en vooral… lekker uitrusten met leuke weken in het verschiet. Het leven lacht me toe… knijp ervoor in m’n arm… en dat gevoel heb ik jarenlang niet mogen en kunnen ervaren. Mijn introverte kant durf ik weer deels te laten zien aan enkele mensen, en met één in het bijzonder iets meer dan deels… en dat voelt bevrijdend. Alsof ik een mossel ben die z’n schaal weer open durft te doen, na eerst even stiekem door een kiertje te hebben gegluurd… en nu zin heeft om te dansen. Een dansende mossel… hoe vet cool is dat?

Eigenlijk heb ik nu ook te veel ideeën en te weinig tijd… en energie… dus de vakantie is welkom, nu een expositie toch wel dichterbij komt. Ook dat is een reden om de schaal van de mossel weer te openen. Mijn laatste (groeps)expositie was 11 jaar geleden en deze heeft me, eufemistisch gesteld, een nogal onbevredigend gevoel opgeleverd en had hierna de neiging om mijn potloden en penselen aan de wilg te hangen. Wat een elitaire, minder eufemistisch gesteld, kutsfeer en ambiance was het toen.

De laatste schoolweek was af en toe pittig maar is met een fijn gevoel afgesloten. Een bandje met een leerling is nu eindelijk aan het ontstaan en in de kleedkamer na het gymmen, won ik zowaar een stare down. Weliswaar van een kleuter maar niet zomaar één. Hij bleef boos naar me kijken en ik gaf hem een ‘fair warning’ dat 'meester Michael' nog veel bozer kon kijken. De jongen negeerde deze waarschuwing en bleef boos naar me kijken waarop ik mijn allerbooste blik opzette. Na zeven seconden keek hij abrupt naar de grond en gaf de strijd op, net voordat ik in de lach dreigde te schieten, terwijl een collega haar lachen niet in kon houden met een hand voor haar mond. Zelf moest ik ook alle zeilen bijzetten om mijn gezicht in de plooi te houden… een lastig aspect in het speciaal basisonderwijs maar wel leuk lastig.

Good night & good luck!

Michael

Driebergen, 25 april 2026.

Lees meer >> | 78 keer bekeken

Gizmoïsme

Ingewikkelde materie… wat kun je delen op het wereldwijde web, met name op de ‘socials’, en wat beter niet? Wie volgt je, kenbaar of niet? Hoe worden je woorden, en door wie, geïnterpreteerd en gewogen? Ik vind het af en toe lastig en soms lijkt dat balanceren op een dun koord. Zeker als je merkt via persoonlijke berichten, dat je eigenlijk op indirecte manier, om uitleg wordt gevraagd. Is het dan oprechte belangstelling of een soort van obsessief volggedrag?

Als ‘working class artist’ heb ik zeker een extraverte kant. Ik deel mijn werken, maar ook een deel van mijn reguliere werk in ’t onderwijs en soms… mijn privéleven. Zelf zie ik dat als een ‘totaalplaatje’. Wat drijft me, wat geeft me inspiratie? Niet als een vorm van exhibitionisme maar om een compleet beeld te schetsen.

Het extraverte is een deel van me, om naast mijn reguliere werk als onderwijsassistent, ook aandacht te blijven vragen voor mijn creaties. Niet dat ik droom van een leven, en te kunnen leven als kunstenaar… maar eerder om te laten zien, dat ik ook andere kanten heb naast mijn bijzondere werk in het speciaal basisonderwijs. Letterlijk de kunst van het leven in al zijn facetten... met al zijn ups-and-downs.

Mijn introverte kant, die ik wel degelijk heb maar nauwelijks belicht, zegt me als onderdeel van dat totaalplaatje, dat ik me nu echt heel erg fijn voel. Fijner dan ik me sinds jaren heb gevoeld… zonder ‘kunst’… wat dat ook moge zijn.

Met wat wel dan? Goeie vraag… maarrr... ik weet het wel… en ik ga er toch voor over in een soort van digitale stilte om mijn privé, privé te laten zijn… in een hele, grote (maar warme) kuil! Ik noem het Gizmoïsme... in afwachting van nieuwe kunst.

Michael,

Driebergen, 21 april 2026.

Lees meer >> | 112 keer bekeken

Tears of pain and joy

Eventjes rust na een turbulente week met werkelijk zeer uiteenlopende emoties. Van de slappe lach naar tranen… van frustratie naar hoop. De uitvaarten waren indrukwekkend en vooral de eerste was hartverscheurend. Niet alleen door de zelf gekozen muziek van de overledene… maar ook door de kracht van de nabestaanden die prachtige toespraken hielden waarin zelfs ruimtes waren voor gelach. De tweede was een mooi, waardig afscheid van mijn tante, waarmee ik in 1993 Lingo won. Namens mijn oom en mij, sprak ik voor een select gezelschap en was achteraf blij dat ik dat had gedaan.  

Op school vloog het ook alle kanten op deze week. Even geen time-outs (gelukkig ook niet nodig geweest) om mijn ribben te sparen en de week afgesloten met de Koningsspelen. De weergoden waren zeer gunstig gezind en door fantastisch teamwork, werd het een dag om door een ringetje te halen. De eerste helft van de vrijdag was dus zeer geslaagd… nu de tweede helft nog…

Die tweede helft was heel bijzonder. Na de eerste uitvaart, reed ik vol emoties richting Driebergen en kwam bij een splitsing. De A16/A20 richting mijn huis of… in oostelijke de A15… naar Kira. Onze eerste date was zeer geslaagd maar vond het toch iets te impulsief… take it easy Mikey… hoewel ik echt wel aan een warme knuffel toe was. Ik deelde eenmaal thuis, de gemaakte overweging echter wel, en tot mijn vrolijke verbazing zei ze:

‘Had je gerust mogen doen hoor.’

Asjemenou… mozes kriebel… als ik dat had geweten! Er ging echter wel een lampie branden. We hadden eigenlijk voor vrijdag de 17^e afgesproken maar hadden dat in enthousiasme naar maandag de 13^e gehaald…

‘Heb je vrijdagavond nog open staan?’

Dat had ze. Yes! Zondag hadden we ook al afgesproken maar blijkbaar was er van beide kanten een drang naar eh… tja… iets van eh… ‘je ne sais quoi.’ We spraken bij haar thuis af en ik zou me overleveren aan haar kookkunsten. Voor de rest geen ‘agenda’ dus geen schone sokken en ondergoed mee in mijn rugtas. Curb you enthousiasm… take it easy.

Ik reed vanaf school richting Kira, waar het laatste uur tergend langzaam maar wel gezellig voorbij ging. Tandjes gepoetst, m’n oranje shirt uit gedaan, mijn spijkerblouse aangedaan en een ‘petit peu’ eau de toilet op de polsen en nek. Nog even een lekker dessert gescoord en toen echt op weg. Damn… file… pfff... humbug. Iets later dan gepland arriveerde ik bij Kira… met een uitstekend humeur. Normaal ben ik vrijdagavond afgedraaid maar deze ontmoeting gaf me energie.

Het welkom was warm, het eten lekker, de gesprekken diep maar afgewisseld met veel en hard lachen. Knus op haar bank, keken we naar leuke filmpjes op YouTube en zo werd het ongemerkt later…

Michael,

Driebergen, 18 april 2026.

Lees meer >> | 153 keer bekeken

Stalen zenuwen?

D-day brak gisteren aan. Ik was al vroeg wakker. Deels door gevoelige ribben en deels doordat mijn hoofd meteen aan stond. Drukke dagen voor de boeg met twee uitvaarten, waarvan één vandaag en de tweede morgen, maar gisterenavond stond er gelukkig iets leuks maar ook wel spannends op de agenda. Ik ging Kira ontmoeten en de spiegels van haar ziel zien.

Goed voorbereiden dus. Geen ruimte voor errors…

• Casual kleren mee naar m’n werk…check!
• Geschoren en geknipte nagels…check!
• Tandpasta en borstel… check!
• Eau de toilet… check!
• Haarmousse, strong… check!
• Een rode roos… check!
• Stalen zenuwen… oeps…

De maandagochtend op school was begonnen. De roos kon ik niet in de auto laten liggen want deze had toch water nodig… dus ‘sneaky’ mee de klas in en in een glas water in een hoekje gezet. Dat bleef toch niet onopgemerkt. Eén leerling zat al naar me te ginnegappen. Hij kon niet echt lang zijn nieuwsgierigheid bedwingen…

‘MEESTER?! HEBBIE EEN DATE?!!

Mijn wangen voelde ik verkleuren en keek ernstig naar de leerling met mijn wijsvinger voor mijn mond… sssjjjt. Te laat. De andere leerlingen en de juf hadden het, niet te missen, ook gehoord en er werd grijnzend naar me gekeken…

‘Ooohh… de meester gaat DATEN! Hihihi’

Er was geen weg terug meer… bevestigde de vraag en ging snel koffie halen... pompidompidom... en probeerde me zo goed en kwaad als het kon, te concentreren op mijn werk. Het werk leidde me goed af, de klok ging snel en ik ging door de leerlingen gemaakte vogelhuisjes, beschilderen met diezelfde leerlingen, met leuke gesprekjes tijdens het schilderen. Zelf schilderde ik vrolijk mee.

Na schooltijd ging de klok errug traag maar het werd toch kwart over vier en trok me terug om me te verkleden, wat mousse door mijn haar te gooien en m’n tanden te poetsen. Oeps… bijna vergeten om subtiel wat eau de toilet op m’n polsen te spuiten en deze vervolgens langs mijn nek te wrijven. Terug in de klas was het:

‘Oehhh meester… dat is beter dan je shirt met Animal!’

De juf zat breed te grijnzen. Of ik ook foto’s had? Tuurlijk... Bij het zien ervan, bleef ze grijnzen waardoor mijn wangen voor de tweede keer richting krotenkleur gingen. Gelukkig was het inmiddels half vijf en was ik klaar voor vertrek. Klaar voor D(ate)-day? Nee! De zenuwen gierden door mijn lijf… en dat op level 57! Aan de ‘andere kant’ was er sprake van angstzweet en dat vond ik vreemd genoeg, enigszins geruststellend. De shuffle was weer onverbiddelijk... 

We waren op tijd en uit onze auto’s gestapt. En nu? Een elleboog? Een hand? Toch maar een knuffel met een licht verhoogde hartslag. Ik bood haar m’n arm aan die ze accepteerde, gingen naar binnen en nadat we allebei onze onwennigheid hadden uitgesproken, voelde ik dat m’n hartslag weer normaal werd en weer kon ‘ademen’. De volgende vier uur vlogen voorbij zonder pijnlijke stiltes, met bezielde spiegels, geanimeerde gesprekken en een minutenlange slappe lach. Zelfs onze ober werd er vrolijk van…

Een lange dag kwam zo heel fijn tot een eind. We stapten weer in onze auto’s en ik reed in een vreemde bubbel, met een glimlach die niet van m’n gezicht te rammen was naar Trois Montagnes… to be continued. 🍀

Michael,

Trois Montagnes, 14 april 2026.

Lees meer >> | 145 keer bekeken