Michael Schuurmans

Een spijkertje op laag water

Een soort van leegte overvalt me op deze maandag. Hard gewerkt en toegeleefd naar de grote dag op 18 juli, na hectische en intensieve weken op school… maar het was allemaal zeer de moeite waard.

De laatste werken van Els gingen vrijdagochtend in de lak en mijn laatste werk was klokslag 00:00 klaar en moest op de dag van de opening nog ‘even’ ingelijst worden terwijl (bijna) alles al opgehangen was op vrijdagavond. Daar zijn we aardig zoet mee geweest en konden dat op één spijkertje na, bijna voltooien.

Er was in de theaterzaal een gezelschap een film aan het kijken, precies aan de andere kant van de muur waar mijn laatste werkje moest komen te hangen. Ik tikte zo voorzichtig mogelijk maar al snel vloog de deur open van de filmzaal en er verscheen een dame die, zeer eufemistisch gesteld, ‘not amused’ was…

‘Dit kan ècht niet hoor’, snauwde ze.

‘We kappen er al mee’, was mijn reactie.

Helaas verstond ze, naar hoge mate van waarschijnlijkheid iets anders, in de trend van ‘kappen nou’. Ze zei iets onverstaanbaars maar gezien de begeleidende blik, wenste ze me niet veel goeds toe. Ik bood excuses aan (al wist ik niet waarvoor) waarop ze weer de zaal in ging. Enkele seconden later verscheen ze wederom. Haar blik maakte me dankbaar dat ik een uitvaartverzekering heb en liet ons vol verbazing achter. What the fuck?!

Zaterdag de 18^e… de grote dag. Het beruchte spijkertje (ik ga hem inlijsten) in de muur getikt en ook m’n nieuwste werk hing snel. Hapjes en drankjes stonden klaar, de muzikanten waren keurig op tijd dus het feest kon beginnen.

Het werd een erg gezellige dag met als enige nadeel dat we amper tijd hadden om alle gasten rustig te spreken. De muziek was een perfecte omlijsting, bracht nog meer gezelligheid en pas na enkele uren keerde er iets van rust in de tent zodat we even konden ademen. Ook enkele werken werden verkocht dus een dag met een gouden randje.

De zondag was beduidend rustiger met enkele bezoekers maar waar we wel leuke, geanimeerde gesprekken mee konden voeren. En gelukkig was het weer erg fijn. Niet te warm en een lekker briesje dus zaten we hoofdzakelijk buiten te kletsen over van alles en nog wat. Als klap op de vuurpijl kwam er nog een laatste gast die een persoonlijke rondleiding wenste, alles goed bekeek, serieuze vragen stelde en ook nog eens een werk van me kocht. In hindsight een perfect einde van een zeer geslaagd expo-weekend in de Cultuurhoek.

En nu dus even helemaal niks… en dat voelt behoorlijk leeg en raar na een intensieve aanloop en een drukke vernissage. Bijna surrealistisch, om maar even een kunstterm erin te gooien. Ik kijk, en Els ook, in ieder geval terug op twee zeer geslaagde dagen.

Good night & good luck!

Hermanus,

Driebergen, 20 juli 2026.

Lees meer >> | 49 keer bekeken

A little breakaway...

Het was kort maar zeer de moeite waard… een bezoek aan North Sea Jazz in Rotterdam. Ik had weliswaar een dagkaart maar had deze al lang geleden gescoord omdat Marcus Miller zou optreden. Het was een cadeautje voor mezelf toen ik in een ‘duistere’ periode zat en mezelf met iets leuks in het vooruitzicht wilde kietelen.

Toen kon ik alleen nog niet bevroeden dat er een serieuze expositie aan zou komen en dat de laatste weken op school nogal wat van mijn energie zouden vergen. Met nog zeven werken in te lijsten waarvan nog twee te voltooien. De ene op een ‘tipping point’ (wel of niet aan verder gaan?) en de andere waarvan mijn duo Els wel iets afweet, maar tot haar grote ergernis, tot de opening, niet alles. Een klein, licht mysterieus werkje… een beetje à la ‘Kind of Blue’. Geduld Els… all shall be revealed!

Gisteren dus eerst naar de lijstenmaker om lijsten en passe partouts uit te zoeken en te bestellen… hopend dat ik er op tijd mee zou zijn. Hallelujah! Ik was op tijd en werd erg prettig en vakkundig geholpen door Dieter en Hedde Klaasen, vader en zoon, die de lijstenmakerij runnen. Een bloosmomentje kwam zelfs nog voorbij toen ik de in te lijsten werken toonde aan Hedde. Hij riep spontaan zijn vader erbij en kreeg behoorlijk wat onverwachte veren in mijn derrière. Ik moest zeker niet te weinig vragen… en voelde acuut mijn artistieke achilleshiel opspelen… want hoe bepaal je dat? Arbeidsuren? Natte vingerwerk? Een combinatie van?

De lijsten opgelucht afgevinkt en na wat huishoudelijke taken en boodschappen, reed ik richting Rotjeknor met een lekkere playlist onderweg waardoor zelfs twee files me niet konden weerhouden om lekker mee te zingen, stuurgitaar te spelen en te fluiten. Om 16:45 parkeerde ik bij P+R Slinge… één halte vanaf Zuidplein met de metro en tien minuten later, liep ik met de meute mee naar Ahoy.

Eenmaal binnen keek ik m’n ogen uit. Allerlei soorten mensen die op even verschillende artiesten afkwamen… van jong tot oud. Ik vond de zaal waar Marcus Miller op zou treden en kwam zowaar een oude vriendin van mijn schooltijd tegen. Gezellig! Even bijgekletst, wat koels gedronken en nog even samen naar Marcus gekeken maar het was haar kopje thee niet… de mijne wel dus ik bleef. Al had ik op iets meer swingnummers gehoopt, was de hommage aan Miles Davis zeer de moeite waard. Ook het er even uit zijn, onder gelijkgestemde mensen zijn en de zinnen van een drukke tijd verzetten, waren welkom. Na het concert nog even gekletst, koud water gedronken op een koel plekje en daarna vertrok ik wederom fluitend, richting m'n knusse huis om nog wat aan m’n laatste tekeningen te werken en daarna tevreden te gaan slapen.

Good day & good luck!

Michael,

Driebergen, 12 juli 2026.

Lees meer >> | 123 keer bekeken

Old School

Tjeemig de pemig… voor het mogen volgen van een opleiding tot onderwijsassistent, was het tonen van een HAVO-diploma voldoende maarrr… helaas… gatenkaas. Ik ben deze kwijtgeraakt (waarschijnlijk achter m’n rug weggegooid door een ex die ook al mijn jeugdtekeningen in de kliko dumpte) en ook via het digitale imperium van ‘Het Rijk’, is het papiertje niet te vinden. Om te bewijzen dat ik op level 57 nog kan rekenen en spellen, mocht ik dus voor een intake naar Utrecht na een halve werkdag. Achteraf gezien niet verkeerd want het opvragen en laten opsturen van een document, dat aantoont dat ik wel degelijk mijn HAVO met succes heb doorwandeld, had me 72 euri gekost.

Met enige tegenzin reed ik naar Utrecht, was keurig op tijd en na een korte instructie en een bakkie pleur, kwam ik in een lokaal terecht met ongeveer 10 jong volwassenen, die stuk voor stuk kinderen van me hadden kunnen zijn. Ik fronste even en voelde me ineens errug oud, als enige met leesbril, maar ik was er klaar voor… 2,5 uur de tijd… kom maar op!

Het waren ‘maar’ 357 vragen in 7 verschillende categorieën en nog een resterende met vragen waarin mijn persoonlijke competenties werden vergeleken met MBO-leerlingen van 16 tot 35 jaar… dat leverde wederom een frons op… en voelde me weer oud.

Het ging gelukkig vlot. Ik kon me goed afsluiten voor geluidjes om me heen zoals meldingen op telefoons om me heen en enkele kandidaten die nogal luidruchtig waren met potlood en kladpapier voor de rekensommen.

Na anderhalf uur had deze oudere jongere zijn laatste vraag beantwoord en verbazingwekkend genoeg, was ik als eerste klaar. Mozes kriebel! Snel een evaluerend gesprekje erna en ik bleek 90% van de vragen goed te hebben beantwoord en werd met veel complimenten welkom geheten voor de opleiding. Niet sjlekt…

Toch wel opgelucht, reed ik richting Driebergen. Niet omdat ik de test had doorstaan,  maar wel omdat ik me als ‘greybeard’, weer even jong voelde en de jonkies, old school getraind, ver achter me had gelaten. Ain’t dead yet!

Good night & good luck!

Michael,

Driebergen, 8 juli 2026.

Lees meer >> | 120 keer bekeken

Zomaartjes

Ze maken me altijd spontaan vrolijk en meestal is dat wederzijds... zomaartjes. Toevallige en vluchtige ontmoetinkjes met ‘total strangers’, die acute glimlachen tevoorschijn toveren. Het leuke is dat ze altijd geheel onverwacht zijn. Vanochtend was daar een mooi voorbeeld van.

Wachtend voor het rode licht, achter een dame in een auto die behoorlijk druk was om met haar vingers haar lange haren te fatsoeneren in haar achteruitkijkspiegel. Ik vond het een vermakelijk schouwspel en verbaas me sowieso wat veel vrouwen allemaal nog aan hun uiterlijk doen in de auto, onderweg naar… nagels lakken, lippen stiften, wenkbrauwen epileren, et cetera.

Haar ogen waren zichtbaar via haar spiegel dus ik besloot een goedkeurend duimpje op te steken. Ze zag het niet en ging fanatiek verder. Een tweede duimpje met een goedkeurende blik, zag ze wel en ik zag haar spontaan in de lach schieten waarop ik zelf ook in de lach schoot. Inmiddels was het groen licht… ze sloeg linksaf en ik reed rechtdoor… maar ze kon het niet laten om nog even snel te toeteren en een duimpje uit haar raam te steken. Zij blij, ik blij… zo simpel kan het zijn. Het kost geen enkele moeite en je krijgt er toch energie van.

Good evening & good luck!

Michael,

Driebergen, 2 juli 2026.

Lees meer >> | 86 keer bekeken

Running to stand still

‘Je rent jezelf voorbij volgens mij’, zei mijn vertrouwenspersoon vorige week, ‘even pas op de plaats joh!’. Ik hoorde het maar luisterde niet en rende door, terwijl ik al aardig wat ballen in de lucht had en probeerde te houden. Misschien wel te veel… hoewel… misschien? Het lijkt er eigenlijk verdomd veel op dat de vertrouwenspersoon gelijk had en na een vervolggesprek gisteren, is dat ‘misschien’ nu achterhaald en een realiteit. Als ik nu niet rustiger aan ga doen, loop ik uiteindelijk tegen een muur en die zal waarschijnlijk niet meegeven.

Zielig voel ik me absoluut niet, mijn leven is verre van saai, maar ik moet erkennen dat het niet meevalt om te 'stroomlijnen', op level 57. Leuk maar pittig fulltime werk voor een rokende schoorsteen, een huis ‘aan kant’ te houden, een puber op te voeden… en dat zijn alleen nog maar de ‘kerntaken’. Naast die taken, die al de nodige tijd en energie vergen… een serieuze expositie in het vooruitzicht waar ik nog nieuw werk voor wil maken en… ook nog es een ‘nieuwe liefde’ probeer te vinden in de weinig, echte vrije tijd die ik heb.

Tijd om keuzes te maken want ik merk zelf nu ook sterk dat er te veel spanning is en te weinig ontspanning in m’n leven. Ik kijk amper meer naar goede series of films, teken te weinig, en dat begint bijna ten koste te gaan van mijn ‘kerntaken’. Dus pas op de plaats en mijn focus op wat echt belangrijk is voor mij op dit moment.

Die kerntaken gaan onverbiddelijk door en de expositie is voor mij nu toch wel ook echt een hoofdzaak. Erg belangrijk voor mij maar ook voor mijn ‘duo’. Het wordt dus tekenen geblazen en het ‘daten’ tot dan aan de kant schuiven… dat vreemde maar tegelijkertijd boeiende wereldje van ‘online daten’. Als ik het kort zou moeten samenvatten als blogger, columnist, mooimaker… dan zou ik het heel zwart/wit omschrijven als een mix tussen de Muppetshow en Boer(in) Zoekt…

Maar net als het leven, is dat ‘daten’ niet zwart/wit… want uiteindelijk is alles grijs. Het is alleen behoorlijk lastig in een tijdperk van zwart en wit, om dat grijs te blijven zien. Genuanceerd te blijven.

Voor mezelf nu dus de schone taak om dat 'grijs' weer te vinden en als een begin is dat een opzegging van de dating-site voor 50 plusserts. Het was soms leuk, sporadisch echt waardevol, maar ook bij tijd en wijle simpelweg 'unheimisch'. Ik kan het wel even missen nu voor de broodnodige ontspanning en richt mezelf op wat er nu echt toe doet. Even geen ‘running to stand still’. Tijd voor echte liefde, for me, my son, myself… and I.

Good night & good luck!

Michael,

Driebergen, 30 juni 2026.

Lees meer >> | 137 keer bekeken

Clockwise...

Tik tak… tik tak… minder dan drie weken te gaan voor de laatste loodjes. De loodjes voor de ‘grote comeback’ in expo-land. Ik zou liegen als ik typ dat ik niet gespannen ben… al is het leuke, gezonde spanning. Iets wat ik lang niet gevoeld heb maar het komt nu langzamerhand toch wel weer opzetten. Het tintelt… jeukt… als niet eerder tevoren.

Alle puntjes staan wel op de spreekwoordelijke i’s, zelfs mijn zoon werkt mee, maar in mijn achterhoofd blijft toch de vraag spoken of er iets over het hoofd wordt gezien. Gelukkig staan we er niet alleen voor en denken er nog meer mensen mee naast Els en ik. Dat stelt me enigszins gerust… maar toch…

Ondertussen nog geen belletje gehad van de Gall & Gall dus ik ga er gemakshalve van uit, dat mijn werkjes nog netjes aan de zuignappen hangen… maar dat terzijde.

En dan nog het grote onbekende. Hoeveel mensen komen er daadwerkelijk op deze dag die voor veel mensen ook een eerste vakantiedag is? Hebben we genoeg, te veel of te weinig natjes en droogjes? Komt er pers op af… en zo ja… wat vindt die ervan dan? Gaan we wat verkopen?

Het is dat ongewisse wat het leuk maakt… en spannend! Valt onze kunst in de smaak? En toch wel het ‘grootste dingetje’… je toont je werken waar stukjes van je ziel in zitten maar wordt dat ook zo gezien en ervaren? Iets verkopen is uiteraard leuk maar voor mij is het altijd belangrijker geweest dat mensen echt blij zijn met wat ze van me kopen. Het verzacht soms, bij enkele werken, het afscheid nemen van een ‘kindje’.

De spanning stijgt maar nog even geduld uitoefenen. In de tussentijd: blijven ademen en lachen.

Good day & good luck!

Hermanus,

Driebergen, 28 juni 2026.

(Foto: I.G.H. Schuurmans)

Lees meer >> | 118 keer bekeken

Moth to a flame

Eén… twee… en jawel… een derde mus pleurt van m’n dak. En dat binnen een uur na thuiskomst, halverwege de middag. Ik heb gelukkig mijn boodschappen binnen, na zoonlief (we hadden allebei een schoolloze dag. geen IJsvrij maar Föhnvrij) naar zijn moeder te hebben gebracht en een mini-expositie te hebben ingericht. Deze oudere jongere gaat nergens meer heen, na als een scheermes door bijna snijbare hitte te hebben bewogen.

Het ophangen van mijn werken is gelukt en ik ben eerlijk gezegd best wel trots over hoe ik dat heb gedaan. Geen ruimte voor ezels bij de Gall & Gall op Binnenhof 2-3 van Driebergen, geen ruimte op de muren dus om op te vallen, koos ik voor iets anders, iets nieuws: zuignappen op het raam! Improviseren is ook een kunst. Ja toch?!

Bescheidenheid is troef, een mini-expo met drie werken, welke onderdeel uitmaken van een best groot evenement waar 82 kunstenaars hun kunsten mogen tonen in evenveel etalages van de winkeliers en overige ondernemers van Driebergen. Het is mijn eerste keer dat ik hier aan meedoe en voel me vereerd dat ik hiervoor werd uitgenodigd na een avondje bij de plaatselijke Rotary waar leden van de organisatie van Driebergen Art aanwezig waren. Het is ook mijn eerste ‘visitekaartje’ als kersverse, mooimakende Drieburger, dus voor mij toch een mijlpaaltje… in opmaat naar een echte duo-expositie in De Cultuurhoek, samen met Els van Stratum.

De klok tikt ongenadig door maar alles is op schema voor onze comeback. De enige keuzestress voor mij, tot nu toe, is 'het weer'. Als het op 18 juli weer zo bloedverziekend heet is als vandaag, dan geen plakkerige leren broek maar eerder iets luchtigs met een Schots tintje. Je moet als ‘mooimaker’ toch een klein beetje opvallen?

Iets wat ik op mijn laatste expositie wel heb geleerd, toen ik met mijn ex-vrouw en onze piepjonge zoon op de foto mocht voor het AD. Hartstikke leuk… en hierna bijna hilarisch toen de zgn. verslaggeefster, mijn toenmalige vrouw wilde gaan interviewen over het portret van David Bowie waarmee ik exposeerde. Puur omdat ze er hokjesgericht vanuit ging, over hoe ‘artiesten’ er uit zouden moeten zien…

Terwijl de ‘koperen ploert’ nu genadeloos op mijn ramen en platte dak ramt en ik me probeer aan te passen aan 31gr, hoop ik dat het iets memorabels gaat worden… dat er reacties gaan komen via werken en visitekaartjes bij de Gall & Gall… en nog meer eigenlijk… dat de komende expositie met Els gaat slagen. Het gaat in ieder geval gezellig en bijzonder worden. Hapjes, drankjes, live-muziek… twee bijzondere kunstenaars met een  eigen stijl… ‘sensualiteit’ als thema… what can go wrong?

Good, easy night & good luck!

Hermanus,

Trois Montagnes, 26 juni 2026.

Lees meer >> | 148 keer bekeken

Houten hart

‘Senior dating’… online startend… het is en blijft iets lastigs, iets onwerkelijks bijna als ik niet mee was gegaan met de tijd. Vroegâh ging je gewoon uit, kwam je iemand tegen die je meteen in de ogen kon kijken maar nu is het eerst 'aftasten' via o.a. Whatsapp. 

Het besef is best lastig, na enige bijzondere ervaringen, dat ik op level 57, geen voordeel geniet van het feit dat ik pas op latere leeftijd vader werd. Van een prachtige zoon weliswaar, die me jong van geest houdt, maar voor een soort van tweede leven na 17 jaar huwelijk, merk ik dat het lastig is voor mij en een potentiële nieuwe vlam, om een puber van bijna 13 in een ‘nieuw leven te gieten’.

De meeste serieuze ‘kandidates’ van mijn leeftijd, hebben vaak kinderen die al volwassen zijn, die de puberteit al voorbij zijn en vaak ook niet meer thuis wonen of gewoon al zelfstandig functioneren. Ze hebben simpelweg meer tijd… en soms is het dan frustrerend om tot een afspraak te komen...

‘Kun je aanstaande zaterdag?

‘Nee, dan kan ik niet want dan is mijn zoon bij me. Maan- of dinsdagavond, of anders het weekend erop?’

‘Haha, heb je wel tijd om te daten of een vrouw in je leven met fulltime werken en je zoon?’

‘Tijd heb je niet, dat maak je.’

‘Klopt… maar je bent toch niet op zoek naar FWB’s of ONS’s? Want dan houd het hier op.’

Ik kende de afkorting ONS niet, toen mijn wonden na mijn scheiding en verhuizing waren gelikt, en ik voorzichtig op zoek ging naar een nieuwe partner. Eenmaal de FWB geprobeerd, nadat me uitgelegd was wat het betekent, maar dat werd geen succes… er ontbrak gewoon iets.

Alleen is maar alleen en mensen zijn m.i. niet gebouwd om zo door het leven te gaan. Maar eenmaal bekend met de termen… neen! Geen FWB en ONS. Ingewikkeld gedoe en ik ben ook op zoek naar iets diepers dan alleen ‘fysieke vriendschap’, hoewel huidhonger wel degelijk iets is wat ik zou willen missen… maar dan wel met een partner die in meer geïnteresseerd is, dan mijn ‘buitenkant’. Seks is weliswaar leuk en lekker, maar… zonder gevoel erbij… vluchtig en betekenisloos.

Die betekenis (her)vinden valt niet mee op gevorderde leeftijd. Niemand van mijn leeftijd zonder rugzakje. Er zijn drempels te nemen, latten te verlagen, soms eisen bij te stellen en vertrouwen durven blijven hebben na het verlies van een vorig leven door scheiding of dood. Hoe onbevangen ben je nog? Durf je nog op je bek te gaan?

Zelf zie ik nu mijn geleefde leven nu als ‘research’, veel geleerd, en durf gelukkig nog mensen te vertrouwen, ondanks meerdere, behoorlijke ‘set backs’ in het verleden waarin mijn vertrouwen aardig op de proef werd gesteld. Zonder vertrouwen is het opbouwen van iets nieuws en levensvatbaars, zo goed als onmogelijk. Ik vertrouw hierbij op mijn inmiddels ervaren 'antennes'. Ze zijn niet feilloos maar wel getraind en ik negeer ze nog maar zelden.

Ik weet inmiddels wat ik niet wil maar belangrijker: wat ik wèl wil. De kunst is nu om daarin een partner te vinden… een zielsmaatje. Iemand die mijn positieve kanten ziet maar ook mijn nukken accepteert. Deze nachtvlindert mot en blijft het licht zoeken… en hopelijk vinden.

Good night & good luck!

Michael,

Driebergen, 20 juni 2026.

Lees meer >> | 127 keer bekeken

Meester en leerling...

Hoewel ik ongelooflijk trots ben, is het tegelijkertijd ook wel ‘a wee bit’ bitter om op level 57 te merken, dat je zoon op level 12, je voorbij aan het streven is. Het is nog net geen voldongen feit maar de tijd nadert rap dat het wel degelijk een feit wordt.

Eigen schuld? Nee. Ik heb hem met veel plezier de beginselen van het poolbiljart bijgebracht, als voormalig kroegkampioen. We begonnen drie jaar geleden in een kroeg in Utrecht, op een versleten laken en niet al te beste keus, maar hij vond het leuk, had al snel ‘feeling’ voor het spelletje en ik zag hem groeien… en vooral… plezier in het spel hebben! Nu spelen we sinds anderhalf jaar bij Ozebi in Utrecht. Op goede, verwarmde tafels en inmiddels met onze eigen keus. Dat scheelt aanzienlijk.

Vorig jaar werd ik door iemand van het personeel, ene Peter, benaderd. Out of the blue… maar we waren opgevallen. Hij vroeg hoe oud mijn zoon was en toen hij vernam dat hij op level 11 zat, zette hij grote ogen op en meldde dat hij echt talent had en als klap op de vuurpijl kwam het aanbod voor gratis lessen van Peter… met het vooruitzicht dat als hij goed zijn best zou doen, hij over twee jaar rijp was om competitie te spelen. Okay…

Nu, een jaar later, heeft mijn zoon getraind, veel geleerd. Zijn ultieme test gaat worden om 15 ballen, geplaatst over de lengteas van de tafel, achter elkaar te ‘potten’. Als dat lukt… competitie. Hij is er bijna… is bij de 13. Dat is te merken de laatste weken. Het is weliswaar nek-aan-nek… soms win ik en soms hij… maar de tijd komt eraan dat ik hem als meerdere zal moeten erkennen… en dat is toch effe wennen.

En toch… voel ik me behoorlijk trots, als zijn eerste ‘meester’. Zoals ook vandaag, waar hij me de eerste partijen, alle hoeken van de tafel liet zien. Ik werd er echt even chagrijnig van, maar kon me herpakken om een slachtpartij te voorkomen. Uiteindelijk was het toch 6-5 voor junior. Ik gaf hem een verdiende high five en glimlachte… waarschijnlijk met pretoogjes. Het is goed en zoals het hoort… namelijk dat de leerling uiteindelijk de meester voorbij gaat. Het is en blijft alleen wennen dat hij mij complimenten geeft als ik een mooie bal pot.

Aan de andere kant, is dat nog een reden om extra trots te zijn want hij is sportief en heeft respect voor zijn ‘tegenstander’… eigenlijk het allerbelangrijkste. Gelukkig is hij nog niet beter in tekenen…

Good night & good luck!

Michael,

Driebergen, 7 juni 2026.

Lees meer >> | 104 keer bekeken

Game on!

Het gaat nu echt spannend worden. Na 11 jaar van afwezigheid in de ‘kunstscene’, door nogal vervelende ervaringen in Utrechtse kunstkringen, ga ik zoals eerder geschreven, weer exposeren. Niet alleen, maar samen met Els van Stratum, die evenals ik, een comeback gaat maken na jaren van artistieke stilte.

Een fotoshoot, door niemand minder dan Michael Kooren, is achter de rug met mooie resultaten… uitnodigingen zijn voorbereid en inmiddels hebben we nu ook een contactpersoon bij ‘De Cultuurhoek’ in Driebergen, die ons gaat begeleiden. We hebben een lijst gekregen met punten waar we op moeten letten en Els ik gaan daar maandag mee aan de slag tijdens een werksessie.

Het is nu dus nog een kwestie van nieuwe werken maken, maar ook oude werken zullen vertegenwoordigd zijn. Inspiratie genoeg voor de nieuwe werken maar nu nog de rust en energie zien te vinden. Ik vind het spannend want de klok begint te tikken. Twee maanden lijkt nog ver weg maarrr… de ervaring leert dat tijd vliegt en dat ik voor elk werk, de nodige tijd nodig heb.

We hebben er in ieder geval veel zin in en zijn reuze benieuwd hoe onze werken uitkomen als ze door elkaar aan de muren hangen en op sokkels staan. Tik tak… tik tak… wordt vervolgd.

Good night & good luck!

Hermanus

Driebergen, 20 mei 2026.

Lees meer >> | 182 keer bekeken