Michael Schuurmans

Laat me niet lachen!

Laat me niet lachen! Sinds donderdag kreeg dat een letterlijke betekenis en een nadrukkelijk verzoek naar de mensen om me heen. Op school belandde ik samen met een collega in de time-out. Een ruimte waar kinderen kunnen uitrazen, af kunnen reageren… tot ze weer tot rust zijn gekomen en hun klas weer in kunnen. Meestal gaat dat zonder fysiek contact en is afleiding via een ouderwets schoolbord met krijtjes, tik-tak-tor of galgje, een wondermiddel.

Een andere keer zijn we voor de veiligheid van de leerling, klasgenootjes, leerkrachten en nabije omgeving, genoodzaakt om een leerling vast te houden. Dan helpt het vaak door met een collega over totaal iets anders te beginnen dan de reden van het verblijf van de leerling, over het hoofd van de leerling heen om deze af te leiden…

‘Wat heb je gisteren gegeten?’

‘Nog vakantieplannen?’

‘Hoe was je weekend?’

Afgelopen donderdag lukte het helaas niet met een praatje of spelletje. Een boze leerling moest vastgehouden worden. Zittend tussen mij en een collega en vanonder de arm, vastgehouden aan de pols (waarvoor we getraind worden) zodat het risico op letsel tot een minimum wordt beperkt. De leerling raasde, tierde, huilde met veel k-verwensingen, schopte en probeerde zich uit alle macht los te rukken. Soms lukte dat gedeeltelijk en zo gebeurde het dat een elleboog met volle kracht op mijn ribben terecht kwam… oeeefff… ouch… pijn… maarrr... doorbijten, want loslaten was geen optie. Ik trapte wel tegen de deur en keek door het raampje. Er was oogcontact met een leerkracht buiten de ruimte maar ik kon alleen maar wenken met mijn hoofd en geen wisselgebaar maken met mijn handen. Zo ontstond een misverstand... bugger. De derde dacht naar binnen gevraagd te worden en dat had inderdaad overbodig en vooral te druk geweest. Vervolgens kwam er een gerichte k-verwensing richting een dierbare van mij… wist dat te negeren… aan de buitenkant… maar aan de binnenkant was dit voor mij te veel. Godzijdank kwam er toch een derde collega de ruimte binnen die me razensvlug verving zodat ik een time-out kon nemen en weer op adem kon komen.

Ik werd goed opgevangen door verschillende collega’s, er werd een glas water voor me gehaald en ik kon m’n verhaal kwijt. Door deze vorm van liefde, zorgzaamheid, brak ik uiteindelijk. Hierdoor kon ik me na tien minuten herpakken en de dag goed afsluiten maar inmiddels was diep ademen en lachen behoorlijk pijnlijk… En het vooruitzicht dat ik misschien op korte termijn paard zou leren rijden, kon ik wel even op mijn buik schrijven.

’s Avonds kreeg ik geen streep en letter op papier. Met de leerling was het goed gekomen maar het hield me nog behoorlijk bezig na elke lach en diepe adem, maar kon er wel goed over appen. Kira had ik willen bellen maar ik was te moe. Appen ging beter. Dat wordt overigens met de dag gezelliger en onze afspraak is naar voren gehaald. Gisteren belde ik haar wel… wilde haar gewoon ‘even’ horen. Ik belde haar van school richting huis en het werd wéér gezelliger. Zo gezellig dat ik bijna mijn afslag miste. We lachten regelmatig en dankzij ibuprofen en paracetamol was dat gelukkig draaglijk… en welkom! Voor de Jumbo ging het gesprek verder en ik had graag nog langer gepraat maar ik had inmiddels een hongerige zoon die thuis was en... het duurt niet al te lang meer tot we in het eggies gaan praten en elkaar voor het eerst in de ogen gaan kijken. Ik voel gezonde spanning. Wat zal ik aantrekken, is dan één van die dingen door je hoofd schieten? Casual? Netjes? Iets ludieks? Pfff… ik voel me wel ouder maar op dit gebied zeker niet wijzer. Help?

Michael,

Driebergen, 11 april 2026.

Lees meer >> | 44 keer bekeken

Keuze & stress

Niks aan de hand. Gezellig naar Els om te schilderen en tekenen. Alleen nog even een boodschapje doen bij de Jumbo in Zeist, die open is op eerste paasdag. Ik was vrolijk in een groener wordende wereld. De lente is mijn favoriete seizoen door alles wat tot leven komt, inclusief het humeur van vele mensen… en daarna de herfst door de warme kleurenpracht. Alles zat mee. Mijn creativiteit had weer een boost gekregen… ‘ineens’ erg leuk contact met Kira met wie ik een half uur had gebeld en een echte afspraak had gemaakt… een lekker, lui paasweekend. Lovely jobly!

Toch stond ik van het ene op het andere moment aan de grond genageld voor de afdeling geurkaarsen. Niet vanwege keuzestress… vanille, bloesem of crème brûlée… waarvan ik nog weet dat ik dacht: crème brûlée? What the… ?! Snel na deze gedachte ontving  ik een appje waar ik bij het lezen van de eerste regels, al wist dat het foute boel was. Een tragisch sterfgeval in de familie. Ik besloot niet verder te lezen… wist voor het moment genoeg. Na tien minuten, voor mijn gevoel dan, had ik nog steeds geen keuze gemaakt want ik werd afgeleid door een dweilrobot die mijn kant op bleef komen. Zijn sensoren werkten maar bleef hardnekkig ontwijken en terugkomen. Ik raakte geïrriteerd… vooral door de irritant vrolijke, opgeplakte ogen en besefte te laat dat ik ‘rot op!’ naar het levenloze ding riep. Gelukkig waren er geen andere mensen om me heen en maakte een keuze voordat ik het onschuldige apparaat een rotschop verkocht.

Voordat ik richting Els reed, stelde ik mijn zoon en zijn moeder op de hoogte en schoot vol van de warme woorden die snel als reactie kwamen… ‘sterkte papa’. Ik vond het een raar besef dat mij sterkte werd gewenst terwijl er elders een gezin was ingestort. Met tranen in m’n ogen reed ik naar De Bilt… vermande me toen ik uitstapte maar toen me eenmaal werd gevraagd hoe het ging, was er gelukkig een schouder waarop ik kon janken. Van schilderen kwam niet veel meer terecht maar ik kon gelukkig wel goed praten en zelfs lachen. Na een fijn diner stapte ik weer in m’n auto, weer op mezelf aangewezen en schoot weer regelmatig vol want de shuffle was onverbiddelijk… Pearl Jam was de eerste… en niet de laatste.

De rest van de avond en de dag erop bracht ik door in een rare bubbel. Vele herinneringen en muziekjes kwamen voorbij en ondertussen werd ik gelukkig, prettig ‘afgeleid’ door Els en Kira. Gisteren moest ik weer werken en hoewel ik geestelijk doodop was, kon ik de slaap niet vatten. Uiteindelijk viel ik toch nog in slaap maar werd wezenloos wakker. Eenmaal aan de koffie, zag ik een leuk appje van Kira met leuke foto’s van haar tweede paasdag met haar dochter. Toch nog een vrolijk begin van de dag en vrolijk reed ik naar m’n werk. De mensen die het moesten weten, waren op de hoogte van het trieste nieuws en zo kwam ik de dag goed door. Wetend dat ik, indien nodig, op enkele mensen terug kon vallen. Aan het eind van de dag had ik zelfs ‘mijn fluitje’ weer een beetje terug en al fluitend deed ik m’n boodschappen na het werk… totdat… pling! Kira? Els? Sebastiaan?

De moed zakte me in de schoenen toen ik ook hier de eerste regels las. Een tweede sterfgeval in de familie. Tientallen vloeken passeerden mompelend mijn mond terwijl tranen van ongeloof me in de ogen sprongen. Het werd een wiebelige avond. Televisie uit en alleen maar muziek met veel Santana. Een voorliefde die ik met de tante die heen was gegaan, gemeen had. Veel geappt met fijne vrienden, met name Kira en Els, en dat gaf een gevoel van tussen hemel en hel te zijn. Verdrietig maar soms ook alsof ik weer een beetje een puber was van 17, maar dan met 40 jaar ervaring, terwijl mijn kamer naar crème brûlée rook.

Good night & good luck!

Michael,

Driebergen, 8 april 2026.

Lees meer >> | 61 keer bekeken

Lazy saturday

Relaxen en luieren staan vandaag hoog in het vaandel. Eindelijk weer eens heerlijk uitgeslapen na weken van vroeg op- en aan staan met een bijzondere week om op terug te kijken. 

De lentekriebels op school zitten er gelukkig op en nu op naar het volgende thema… het Jodendom. Dat kan nog wel eens interessant worden, gezien het huidige klimaat in het Midden-Oosten en met veel mensen die het verschil tussen zionisme en (anti)semitisme niet kennen. De meeste mensen weten niet eens dat ook Palestijnen (en vele andere volkeren) onder de Semieten vallen. De kids zullen er niet veel van weten maar ik ben wel benieuwd wat ze er thuis over meekrijgen. Zelf had ik toen ik zeventien was een moeder die bezorgd om me was omdat ik een Arafat-shawl droeg…

‘Kijk je uit lieverd… voor die skinheads en neonazi’s?’

Veertig jaar later draag ik em nog steeds. Niet zozeer als statement, wel een beetje, maar vooral omdat ik het een mooie shawl vind en omdat ie goed afsluit rond m’n gevoelige nekje.

Met deze shawl om, liep ik vandaag naar de Gall & Gall om te kijken of er een match kon ontstaan over een komende expositie, georganiseerd door DriebergenART. Een jaarlijks kunstevenement in Driebergen waarbij een samenwerkingsverband tussen ondernemers en kunstenaars centraal staat. Veel winkeliers stellen hun etalages dan ter beschikking zodat kunstenaars uit Driebergen en omgeving, hun kunsten kunnen vertonen. Na een kort gesprek bleek er al snel een match te zijn dus werk aan en (vanaf 27 juni) in de winkel. Zin in!

De werkweek werd creatief afgesloten. Aan het eind van een inspirerende studiedag voor leerkrachten, mocht ik een workshop geven in portretteren aan vier collega’s. Mijn zoon was al geslaagd voor zijn eerste les dus ik had goede hoop... maar ze bleken er toch meer moeite mee te hebben dan mijn zoon… zou het dan toch in de genen zitten? Zelf tekende ik gezellig mee zodat ze ook konden meekijken hoe ik het deed met mijn eigen lesmethode en uiteindelijk kregen ze toch iets aardigs op papier na een gezellig uurtje met een borrel en gezellige muziek op de achtergrond. Lovely jobly!

Eenmaal thuis, nog een column voltooid voor De Kaap en hierna was mijn lampje bijna uit. Bijna… want sinds enkele dagen ben ik ingeschreven op een datingsite voor 50 plussers. Een vreemde wereld voor mij. Het geeft me een gevoel van beul en jager te zijn… en ik ben geen van beide. Gelukkig geen harteloos geveeg… geen Tinder-achtige toestanden, maar wel afgaan op uiterlijk, in eerste instantie.

Ik vond… werd gevonden… gaf hier en daar een duimpje en kreeg er zelf ook een paar… en zo ontstonden al vrij snel enkele leuke contacten. Ene 'Kira' springt er wel bovenuit. Ze schrijft leuk, heeft gevoel voor humor, en digitaal lijkt er in ieder geval een soort van klik te zijn. En eh… we hebben gebeld! Eerlijk gezegd was ik behoorlijk gespannen en verlegen… maar… zij ook. Het werd gelukkig al snel een leuk gesprek waarbij we elkaars stem en lach leerden kennen... en elkaars agenda... voor een afspraak in levende lijve. Spannend... maar vooral: heel leuk! 

Good night & good luck!

Michael,

Trois Montagnes, 4 april 2026.

Lees meer >> | 166 keer bekeken

We gaan het zien!

Tjeemig de peemig, zou Koos Koets hebben gezegd… Mozes kriebel. Wat maken die lentekriebels op school veel los. Ik krijg er het gevoel bij dat het veel te beladen is… of wordt gemaakt. Enkele ouders schieten hier echt door in de stress, om van hun kinderen nog maar te zwijgen. Ik hou eerlijk gezegd mijn hart vast en hoop dat deze kinderen, thuis in ieder geval, op een normale manier leren over sexualiteit (ik weiger de nieuwe spelling met ks) maar ook over het bredere perspectief zoals grenzen leren kennen, ze aan durven te geven en vooral weten wat grensoverschrijdend gedrag is in de breedste zin en hoe daarmee om te gaan.

Zelf vind ik de lessen echt heel nuttig om kinderen voor te bereiden op hun sociale leven. Dat ze leren wat hun grenzen zijn en die van anderen, wat ze fijn vinden en dat dat eigenlijk heel normaal is. Hopelijk zullen ze over een paar jaar dan niet meer giechelen als ze de woorden sex, piemel en vagina horen. Heel begrijpelijk overigens dat de meeste dat nu nog wel doen… voor hen is het (gelukkig) nog iets abstracts.

Mijn eigen kriebels zijn niets vergeleken met het gegiechel op school. Het is bittere ernst, serious business… vooral als je een dagje ouder bent en weinig tijd hebt. Vroeger, toen ik kinderloos was en vrijgezel, ging ik de hort op… maakte oogcontact… probeerde originele openingen… en gelukkig lukte er ook wel eens iets.

Dat het serious business is, kwam ik van de week wel achter bij ‘Turn Up’… die dubieuze app die een turn off bleek te zijn. Geldklopperij volgens mij. Hopelijk is de datingsite waar ik me eergisteren heb aangemeld, een serieuzere. Zo lijkt het inmiddels wel. Ik krijg echte gezichten te zien, kan berichten sturen… en ontvangen. Je kunt er zelfs gratis lid van worden, al heb je dan wel beperkte mogelijkheden. Ik vind het nogal onwennig maar leuk en spannend tegelijk… we gaan het zien!

Maar genoeg over kriebels. Mijn grootste hobby, tekenen, begint nu echt weer te… ehm… kriebelen... oeps. De stil geboren baby heb ik voor even opzij gelegd en ben nu bezig met een vrouw die in het bezit is van een mooie bos krullen. Niet degene die ik onlangs mijn visitekaartje gaf maar wel de inspiratie gaf voor iets sensueels met een komische knipoog.

En eh… ik mag mijn talent nu op mijn werk gaan inzetten. In de vorm van het geven van een workshop portretteren. Hoe leuk is dat?! Gelukkig heb ik daar ervaring mee en daar ooit zelf lesmateriaal voor gemaakt om les te geven op een Volksuniversiteit. Daarom bedacht ik dat het leuk zou zijn om mijn zoon in te zetten, om mijn stappenplan in het opzetten van een basis-portret, te testen. Met de simpele, achterliggende gedachte: Als hij het kan… dan kunnen mijn moedige, volwassen collega’s het ook! Wederom: we gaan het zien!

Good night & good luck!

Michael

Driebergen, 1 april 2026.

Lees meer >> | 57 keer bekeken

Kriebels

Mozes kriebel. Bijzonder hoe zaken af en toe synchroon lijken te lopen. Op mijn school komt de week van de lentekriebels eraan en sinds enkele maanden, begonnen die bij mij zich ook te manifesteren. Een aardig contrast is dat op school, les wordt gegeven over de bloemetjes en de bijtjes in zeer brede zin, en bij mij de ‘honger des huids’ de kop opsteekt. En met huidhonger bedoel ik niet lust, maar intimiteit in de breedste zin des woords... voelen en gevoeld worden. 

Zelf ben ik onderwezen door mijn moeder, wat folders van de Rutgerstichting en de NSVH, en daarmee zelf ervaring op doen vanaf mijn 17^e. Wat een verschil met de huidige tijd! Ik prijs mezelf gelukkig met de lessen die ik mocht krijgen maar dat geluk had niet iedereen ‘in mijn tijd’ en in deze tijd ook nog niet want de lentekriebels worden helaas nog niet door iedereen gewaardeerd.

‘Wees teder, en een heer in het bedverkeer’… hoor ik m’n moeder nog steeds zeggen en daar heb ik me aan proberen te houden. Op school leerden we alleen bij biologie iets over de geslachtorganen en hoe deze te gebruiken voor een succesvolle interactie ter reproductie. C’est tout… en voor de rest: ‘Bekijk het maar!’

Dat gevoel heb ik de laatste tijd in groeiende mate. Ik bekijk het weer… geef m’n ogen de kost. Ongeveer beginnend met de dame uit de bus die ik ongegeneerd fotografeerde en tekende, en dat werd vorige week versterkt door mijn visitekaartje die in een beha verdween. Ik zie… en heb het gevoel gezien te worden, dus trok ik de stoute schoenen aan en installeerde de app ‘Turn up’. Een datingapp die zoekt op muzikale profielen. Alles ingevuld:

• Zoekende naar dames tussen de 47 en 60…
• Twee foto’s…
• Tot 75 km…
• Uitgebreid muziekprofiel
• Mezelf voorgesteld…

Na wat links en rechts vegen had ik wat ‘likes’ uitgedeeld. Het voelde vreemd… ik voelde me een soort beul als ik naar links veegde en een jager als ik dat naar rechts deed. Na een uur kreeg ik een melding. Een like! Yes… dat ging snel! Lovely jobly!

Nieuwsgierig tikte ik op de push-melding en… kreeg een geblurde foto te zien. Ik tikte door en tadaaahh… een pagina met abonnementen. Bugger! Maar de nieuwsgierigheid won en ik koos voor een weekabonnement. Makkie. Betaalwijze? Ideal gaarne…

Helaas bleek Ideal niet ideaal want ze bleken niet te voorzien niet in abonnementen. Damn! Waarom dan als optie? Cadeaukaart van Bol dan. Code gescand… ‘code wordt niet herkend’. Godverdegodver!

Op dat moment dacht ik: ‘I’m getting too old for this shit… it’s a sign… welcome to the jungle!’ En zo liep m’n eerste datingapp op een blauwtje uit. Turn up? Turn off! En weer een mysterie rijker na de dame in de bus… want wie was de geblurde Tender Prey? Weer iets om over te dromen.

Good night & good luck!

Michael,

Driebergen, 29 maart 2026.

Lees meer >> | 127 keer bekeken

Saturday night... the sequel

Na dagenlange stilte, na het geven van mijn visitekaartje, is het me helaas glashelder geworden. ‘Curb your enthousiasm’, zei ik nog tegen mezelf… rustig an… maar in de krochten van mijn grijze massa heb ik toch even zachtjes gestuiterd van vreugde. Er was ineens iemand die me even leek te zien, spontaan aandacht aan me schonk en enthousiast mijn visitekaartje uit haar beha toverde en deze met trots aan enkele collega’s van me liet zien… zo gaat het verhaal tenminste.

Vandaag kwam de spreekwoordelijke deksel op m’n neus. De aantrekkelijke krullenbol had al een man. Al jaren, volgens de collega die jarig was.

‘Tisnie anders joh’… zou mijn wijze moedertje gezegd hebben… en zo is het. ‘Whatta mistakuh di makuh’… maarrr… ik heb in ieder geval genoten van de voorpret en de plaatsen waar mijn fantasie me mee naar toe nam tot vandaag. Verliefd was ik niet, maar wel degelijk enthousiast over het korte gesprekje en het licht gespannen wachten hierna… het wachten op een reactie alsof ik weer een puber was, maar dan met veertig jaar ervaring… en over het feit dat mijn visitekaartje tussen de borsten van een mooie vrouw heeft gezeten… kan ook niet iedereen zeggen… toch?!

De wereld draait door, de mijne in ieder geval… en ik ben niet van plan om bij de pakken neer te gaan zitten. Sterker nog… ik heb hier spontane inspiratie van gekregen en ga dat snel aan mijn tekenpapier toevertrouwen. Iets met zweet, een beha en een visitekaartje… en misschien wat krullen… misschien ook niet...

Good night & good luck!

Michael,

Driebergen, 25 maart 2026.

Lees meer >> | 169 keer bekeken

Saturday night

Drukke dagen. Bijna heel het weekend m’n huis niet gezien en veel plezier gehad. Dat was ook wel effe nodig na drie weken geen afspraken kunnen maken als co-ouder. Het zegt absoluut niets over mijn liefde voor mijn zoon, maar als vrijgezel met een vizier dat weer is open gegaan, kun je niet de hort op. 

Het was fijn om even gezonde afstand te kunnen nemen van het portret van de stil geboren baby. Het speelde met mijn humeur en emoties tijdens het opzetten van de schets en het moeten kijken naar een dood geboren baby. Afgelopen 19 maart was ook nog eens een dag die ook in teken van de dood stond, nl. de verjaardag van mijn moeder, die 80 geworden zou zijn. En vandaag moest er nog aankomen… de dag waarop mijn vader 82 zou zijn geworden.

De hoogste tijd om de focus op de dood in balans te krijgen met het leven, met twee leuke verzetjes. Op zondag was het knettergezellig met Els en haar sympathieke echtgenoot René in De Bilt, waar we een fotosessie hebben gedaan, met René als fotograaf, om een ‘save the date’-aankondiging te kunnen doen op de socials. Dit leverde leuke en vooral bruikbare foto’s op, waarna we alle drie verder gingen met een creatieve middag. Els voor de ezel, René op zijn PC en ik met een tekenblok op schoot. Er ontstonden, al creërend, vele geanimeerde gesprekken, veel gelach, met goede muziek op de achtergrond. Lovely jobly!

De zaterdagavond spande echter de kroon. Een fijne collega vierde haar 50^ste verjaardag en haar 25 -jarig jubileum in het onderwijs. Ze vierde het in Ede en ik besloot met de auto te gaan, dus aan de frisdrank. Niks mis mee. Integendeel. Ik kon zo heerlijk observeren hoe mijn collega’s in het wild zijn en heb mijn ogen uitgekeken en geamuseerd zitten luisteren. Minder was een moment dat ik me blijkbaar niet onzichtbaar kon maken en van m’n kruk werd gerukt om zo in een polonaise te belanden… maar stiekem vond ik het ook wel leuk.

Nog leuker was dat ik aan ’t eind van de avond, op weg naar m’n jas ineens staande werd gehouden door een leuke vrouw met mooie krullen. Ze was me al opgevallen en ze ‘dwong’ me bijna, met een brede glimlach en pretoogjes, om mezelf voor te stellen… Dat deed ik terwijl ik haar hand schudde, en vervolgens hield ze me aan de praat. Wie was ik van de jarige? Ik was prettig verrast en nadat ik vrolijk haar vraag had beantwoord, vroeg ik ook haar naam, hoorde haar Jeannette zeggen, en gaven we elkaar voor de tweede keer een hand. Wat een leuke, spontane en aantrekkelijke vrouw! Ik liep toch door naar m’n jas, want ik was ook behoorlijk moe en er stond ook een collega te wachten op mijn lift. Toch liet ze me even niet los, figuurlijk dan, en bedacht me dat ik visitekaartjes in m’n portemonnee had en na wat collega’s gedag te hebben gezegd, was de jarige de laatste om gedag te zeggen terwijl ik de dame met krullen verderop zag dansen. Dat wilde ik niet verstoren en gaf mijn kaartje aan de jarige met het verzoek deze aan haar te geven als ze uitgedanst was, en verliet het pand. 

Het kaartje kwam aan, leerde ik vandaag van meerdere collega’s, drie dagen na dato. Ik was er niet bij uiteraard  maar de legende gaat dat mijn kaartje in haar beha terecht was gekomen. Mijn wenkbrauwen schoten omhoog toen ik het vernam… maar het heeft ook wel iets vreemds sensueels. Het idee dat ze contact opneemt ook trouwens. Al was het maar om een goede foto van haar te krijgen om te portretteren… leuk voor de komende expositie! Ik heb al een beeld...

Good night & good luck!

Michael,

Driebergen, 24 maart 2026.  

Lees meer >> | 201 keer bekeken

Tekenen van leven

De lente begint eindelijk door te breken. Ik word er blij van. Vrolijke narcisjes, stralende bloesem… knoppen in de bomen, vrolijke fluiters en een steeds warmer makend zonnetje. Het effect ervan is bijna voelbaar. In ieder geval merkbaar in het humeur van de mensen om me heen… en dat van mij.

Dat beeld vormt een schril contrast met de beelden op het journaal. Ik snap er niet veel meer van. Of juist wel? Wat ik denk te zien, is niet meer dan geopolitiek, poppenkast, bedreven door gevaarlijke gekken. Geen hogere wiskunde voor nodig. Met name Netanyahu en Trump winnen veel voor hun olievriendjes, die dikke garen spinnen terwijl ze godverdegodver voor tientallen jaren voorraden hebben aan ruwe aardolie. En is het louter toeval dat beide klootviolen nogal wat lopende processen aan hun derrière hebben hangen? Iets met Epstein? Wag the dog! Ik kijk daarom alleen ’s ochtend nog maar naar het journaal en laat me daarna weer opvrolijken door de doorbrekende lente. Het enige wat mijn humeur dan kan vergallen, is als ik per ongeluk de benzineprijzen zie langs de weg naar school.

Wat mijn humeur de laatste avonden ook nogal beïnvloedt, is de tekening van de stil geboren baby. Mijn emoties voel ik er door heen en weer slingeren. De foto als 'model' is om het eufemistisch uit te drukken, niet echt fris, en het kost veel moeite om daar doorheen te prikken... het slechts als ‘het na te tekenen’ onderwerp te zien. Dat alleen al is moeilijk omdat een groot deel van het gezichtje, verhuld wordt door bloed van het baren en huidsmeer. De enige manier om iets dergelijks te tekenen is door mijn emoties uit te schakelen maar dat valt bepaald niet mee. Zeker niet als ik hierdoor beelden van de geboorte van mijn eigen zoon in mijn hoofd krijg. Het mooie beeld dat hij net na de keizersnee, op mijn blote bast werd gelegd voor de binding, met huidsmeer en al. Klauwende, piepkleine vingertjes die mijn borsthaar vastgrepen, met nog één oog dicht door de huidsmeer… en het andere oog nieuwsgierig, onderzoekend naar me kijkend…

Gelukkig lukte het en heb ik een schets staan van een baby die vredig lijkt te slapen. Nu het uitwerken nog. Hou ik het klein? Of geef ik er nog iets hemeligs aan met bijvoorbeeld een verweving van wolkjes? Ik weet het nog niet en zal er proefondervindelijk achter gaan komen.

Good night & good luck!

Hermanus,

Driebergen, 19 maart 2026.

Lees meer >> | 138 keer bekeken

Rood, wit en blauw

Wat een feest was het in de Kuip! Ik was er lang niet geweest voor een voetbalwedstrijd. John de Wolf was nog een speler toen ik er voor het laatst de sfeer opsnoof en ik had de moeder van mijn zoon nog lang niet ontmoet… het besef van ouder worden dringt steeds dieper door… maar dat mocht de pret niet drukken. De pret van bijna een heel stadion wat opstaat tijdens de aanval, met bijna ingehouden adem en dan de ‘ontploffing’ bij  tienduizenden mannen, vrouwen en kinderen als er gescoord wordt… de opwinding op het gezicht van mijn zoon… onbetaalbaar!

Ondertussen is de dame uit de bus voltooid op een punt dat ik dacht: als ik nu verder ga, verkloot ik het. Het beeld is er, haar ziel ‘gevangen’. C’est tout, finito! Ook wel weer jammer om haar los te laten maar wie weet zie ik haar nog eens in het echt… herkent ze zichzelf via social media of wordt ze herkend? Geen idee… en dat is prima. Er is al te weinig magie en fantasie in dit agressieve tijdperk dus laat mij maar lekker fantaseren.

Deze avond ben ik begonnen aan de opdracht van de stil geboren baby.  Van het meest bijzondere portret naar het meest moeilijke portret in één dag. Ik had de foto al een tijdje niet gezien, waar ik het profiel-portret van moet maken en schrok weer even. Niet verwonderlijk denk ik want het portret, getiteld ‘Kind of blue’, leeft, bruist bijna van het leven, en dat vormt nogal een schril contrast met de baby die net na de levenloze geboorte is gefotografeerd, met amper waarneembare gezichts- of karaktertrekken door het bloed en de huidsmeer. Ik betrapte me voor een kwartiertje op ontwijkgedrag… nog even uitstellen… nog even een appje sturen… nog een shaggie. Uiteindelijk heb ik toch mijn vulpotlood gepakt en een begin gemaakt. Als muziek vond ik ‘Dark side of the Moon’ een passende en een uurtje later stond de schets waarmee ik verder kan. Het was pittig en zal pittig blijven tot de handtekening kan worden gezet... maar tegelijkertijd geeft het bizar genoeg, ook een dankbaar gevoel.

Good night & good luck!

Hermanus,

Driebergen, 16 maart 2026.

Lees meer >> | 83 keer bekeken

Feyenoord, wasjes en papierstrelen...

‘Papa… moet je niet wakker worden?’ klonk het zachtjes in m’n oor…

‘Huh, hoezo?... vroeg ik slaperig en verbaasd…

Een ‘fijn’ begin van het weekend, als je om 08:10 verwacht wordt langs de lijn van een voetbalveld… not! Zeker niet als je beseft dat je keurig je wekker had gezet om 07:00, maar vergeten was, dat dit alarm op schooldagen was ingesteld. Mijn zoon was gelukkig al eerder wakker geworden door de vroege, fluitende merels en vroeg zich om 07:25 toch af, of het normaal was dat ik zo lang aan het sluimeren was en me voorzichtig op m’n schouders tikte. Lichtelijk in de stress vloog ik m’n nest uit en zette meteen de waterkoker aan.

Het was behoorlijk waterkoud maar ik zag een leuke, sportieve wedstrijd, ondanks dat het team van mijn zoon verloor. De rest van de dag is het relaxen geblazen en bijkomen van een intensieve week. Morgen wordt in ieder geval een leuke dag. Zoonlief houdt al maanden bij wanneer ons cluppie thuis speelt op een tijd die niet conflicteert met zijn bedtijd en hij zag gisterenavond dat er nog plaatsen vrij waren voor Feyenoord - Excelsior. Stiekem opende ik de Feyenoord-app terwijl hij aan het kijken was, waar de plaatsen in het mooiste stadion van Nederland, beschikbaar waren terwijl ik quasi ongeïnteresseerd op het enthousiasme van mijn zoon reageerde. Ik vond snel twee betaalbare plaatsen op een mooie plek op de tweede ring, bestelde deze en rekende ze vliegensvlug af…

Terwijl hij de opties bleef opzeggen, liet ik hem, zonder iets te zeggen, mijn slimfoon zien met het betaalbewijs. Het drong niet meteen door maar toen het kwartje eenmaal gevallen was, zag ik grote ogen en een breed grijnzende mond waaruit een luid ‘JAAAH!’ kwam, waarop ik een dikke kus kreeg en een stevige knuffel.

Met nog een aardig groot deel van de dag voor de boeg, ben ik niet al te veel van plan. Een wasje draaien moet, als ik maandag schone sokken wil hebben. Even stofzuigen met de Franse slag maar het belangrijkste voor vandaag is het voltooien van mijn tekening van de mysterieuze dame uit de bus, zodat ik aan een opdracht kan beginnen. Het einde is in zicht en het mist niets meer. Wat ik dacht te missen, zat er namelijk al in, zonder dat ik het zelf in de smiezen had. Alsof mijn onderbewustzijn een grap had uitgehaald met mijn bewustzijn.

Ondertussen blijf ik me afvragen of ze hier vandaan komt of dat ze hier op bezoek was. Zal ze zichzelf herkennen, of door mensen uit haar ‘inner circles’ herkend worden, als ze eenmaal op mijn website staat of aan een muur van de Cultuurhoek hangt? Ik hou wel van een beetje mysterie en spanning. Tijdens het tekenen, schiet er ook steeds een nummer van Dalbello door m’n kop, maar dan de cover ervan door Queensrÿche, waarin een even mysterieuze spanning zit… 'Maybe I'm wrong, maybe I'm right , maybe I'm some kind of lunatic...

Hermanus,

Driebergen, 14 maart 2026.

Lees meer >> | 95 keer bekeken