Broeva haro!
‘Life is what happens while you’re making other plans’. Een mooie quote van John Lennon die voor mij klopt als een zwerende vinger… sluit als een bus… whatever. Vorig jaar zat ik in de meivakantie in een hele andere modus. Balend van zoveel vrije tijd, mijn werk missend en naar mijn omgeving toe, doen alsof er niks aan de hand was. Plannen? Had ik wel maar er kwam niets uit m’n klauwen. Mijn enige doel was de vakantie doorkomen, series kijkend, en wachten op de prettige afleiding die mijn werk als onderwijsassistent me gaf. Mijn wonden waren nog niet gelikt na een ‘perfecte storm’ waar drie grote, ingrijpende stormen, tegelijk bij elkaar waren gekomen om een negatieve spiraal te vormen. Het lijdend voorwerp zijn van een heksenjacht, een scheiding en aansluitende verhuizing, hadden mijn leven totaal, maar dan ook totaal op zijn kop gezet en kon toen echt niet bevroeden dat er ooit een einde aan zou komen aan dat diepe, ellendige gevoel.
Een jaar later, een nieuwe meivakantie en… een compleet ander beeld. Ik verheugde me op de twee weken vrij en tot nu toe bevallen die prima. In Driebergen ben ik inmiddels een Drieburger geworden, vaste gast in een buurtpanel en schrijf columns voor een plaatselijke krant.
In tegenstelling tot hoe ik me vorig jaar voelde, durf ik nu soms amper te geloven dat het leven weer zon bevat en dat ik gek genoeg een eerder gewaande allergie voor die zon, niet meer heb. Het besef daalt in dat die ‘allergie’ ergens anders vandaan kwam en dat door het ‘verliezen’ van bepaalde spanningsbronnen, mijn angst voor de zon is verdwenen. Toch knijp ik zo nu en dan in mijn arm… is het allemaal wel echt of heb ik ‘gewoon’ nog last van wat restjes laag zelfbeeld?
Verdomd… het lijkt er toch op dat het leven me weer toelacht. Broeva Haro!... zoals Obelix het zo mooi kan scanderen. Wat ik vorig jaar, en de jaren daarvoor, niet had kunnen bedenken… is dat ik na elf jaar weer ga exposeren, een nieuwe liefde heb gevonden en wat ik helemaal niet had kunnen bedenken… een ontwerp aan het maken ben om een lelijke tatoeage op mijn bovenarm, na veertig jaar eindelijk mooi te laten maken. Echt een leuk project. Wel één die me een beetje zenuwachtig maakt want toen ik mijn gitaartje liet zetten, gierden de zenuwen door mijn lijf en vond ik het eufemistisch gesteld… geen prettig gevoel. Maar ook dat is nu anders. In plaats van twee ‘stoere vrienden’, gaat er nu een fijne dame met me mee om figuurlijk ‘mijn handje vast te houden’. Een dame die me plaagt dat ik een watje ben maarrr… zou een watje toegeven dat ie huiverig is voor ‘de naald’? Ik wacht glimlachend op antwoord en in de tussentijd geniet ik van mijn leven terwijl ik andere plannen maakte.
Good day & good luck!
Michael
Driebergen, 30 april 2026.
