Tears of pain and joy
Eventjes rust na een turbulente week met werkelijk zeer uiteenlopende emoties. Van de slappe lach naar tranen… van frustratie naar hoop. De uitvaarten waren indrukwekkend en vooral de eerste was hartverscheurend. Niet alleen door de zelf gekozen muziek van de overledene… maar ook door de kracht van de nabestaanden die prachtige toespraken hielden waarin zelfs ruimtes waren voor gelach. De tweede was een mooi, waardig afscheid van mijn tante, waarmee ik in 1993 Lingo won. Namens mijn oom en mij, sprak ik voor een select gezelschap en was achteraf blij dat ik dat had gedaan.
Op school vloog het ook alle kanten op deze week. Even geen time-outs (gelukkig ook niet nodig geweest) om mijn ribben te sparen en de week afgesloten met de Koningsspelen. De weergoden waren zeer gunstig gezind en door fantastisch teamwork, werd het een dag om door een ringetje te halen. De eerste helft van de vrijdag was dus zeer geslaagd… nu de tweede helft nog…
Die tweede helft was heel bijzonder. Na de eerste uitvaart, reed ik vol emoties richting Driebergen en kwam bij een splitsing. De A16/A20 richting mijn huis of… in oostelijke de A15… naar Kira. Onze eerste date was zeer geslaagd maar vond het toch iets te impulsief… take it easy Mikey… hoewel ik echt wel aan een warme knuffel toe was. Ik deelde eenmaal thuis, de gemaakte overweging echter wel, en tot mijn vrolijke verbazing zei ze:
‘Had je gerust mogen doen hoor.’
Asjemenou… mozes kriebel… als ik dat had geweten! Er ging echter wel een lampie branden. We hadden eigenlijk voor vrijdag de 17e afgesproken maar hadden dat in enthousiasme naar maandag de 13e gehaald…
‘Heb je vrijdagavond nog open staan?’
Dat had ze. Yes! Zondag hadden we ook al afgesproken maar blijkbaar was er van beide kanten een drang naar eh… tja… iets van eh… ‘je ne sais quoi.’ We spraken bij haar thuis af en ik zou me overleveren aan haar kookkunsten. Voor de rest geen ‘agenda’ dus geen schone sokken en ondergoed mee in mijn rugtas. Curb you enthousiasm… take it easy.
Ik reed vanaf school richting Kira, waar het laatste uur tergend langzaam maar wel gezellig voorbij ging. Tandjes gepoetst, m’n oranje shirt uit gedaan, mijn spijkerblouse aangedaan en een ‘petit peu’ eau de toilet op de polsen en nek. Nog even een lekker dessert gescoord en toen echt op weg. Damn… file… pfff... humbug. Iets later dan gepland arriveerde ik bij Kira… met een uitstekend humeur. Normaal ben ik vrijdagavond afgedraaid maar deze ontmoeting gaf me energie.
Het welkom was warm, het eten lekker, de gesprekken diep maar afgewisseld met veel en hard lachen. Knus op haar bank, keken we naar leuke filmpjes op YouTube en zo werd het ongemerkt later…
Michael,
Driebergen, 18 april 2026.
