The postman always rings twice...
Nog drie dagen en dan is mijn vakantie weer voorbij. Voor zoonlief was deze week al zijn eerste schoolweek, en wat was hij ‘enthousiast’ dat hij weer mocht. Aangezien ik zelf niet door hoefde te rijden naar mijn school, bracht ik hem gezellig naar school… met een dag voor de boeg waarop ik besloot om lekker te gaan epibreren. Rustig aan de koffie met een relaxed muziekje, wat appen, wat regelen voor een komende studie. Niks moest en alles mocht. Beetje thuis geklooid terwijl ik ondertussen wachtte op een reactie van Kira, die ik een pakketje had gestuurd… welke om 08:16 al bezorgd was volgens de mail van PostNL...
Gisteren was een nuttige en gezellige dag met Els. De komende expositie moesten we doornemen over wat we nog moeten doen en we hebben vooral ook creatief gewerkt. Belangrijkste is dat we goede foto’s van ons hebben zodat we een goed persbericht kunnen maken en uitnodigingen… en gelukkig heb ik nog goed contact met de inmiddels gepensioneerde beroepsfotograaf Michael Kooren, die ik vandaag zo ver kreeg dat hij deze klus op zich gaat nemen. Cushty!
Een uur later nog steeds geen reactie… nog maar een mok koffie dan… pompidompidom…
Bij Els werkte ik verder aan mijn opdracht van de stil geboren baby. Ik wist eindelijk hoe ik het wilde voltooien, zacht met alleen potlood en wat Delfts blauw. Al kletsend en muziek luisterend, ging het ook makkelijker dan thuis alleen op de bank. De opdrachtgeefster stuurde ik ’s avonds een foto van de ontwikkeling en gelukkig… ze reageerde positief. Nu de laatste loodjes dus nog…
Twee uur later nog steeds geen reactie. De twijfel sloeg toe. Was het wel bezorgd op het goede adres? Viel het in slechte aarde… of plaagde ze me door expres niets te zeggen? Ik besloot te gaan vissen via Whatsapp… wat gezellig was… maar werd er niet wijzer van… en ik wilde ook niet verraden dat ik iets gestuurd had. Bugger! Uiteindelijk belde ik toch maar en zei toch maar dat ik iets had gestuurd. Madame was nog niet bij de brievenbus geweest… zucht… maar ze ging meteen kijken en dus bleef ik nog maar wat ‘rustig’ wachten.
Gitaarmuziek en getril... m'n ringtone… effe wachten want het is een fijne ringtone maar ik nam toch vrij snel op. Ze lachte meteen hardop en noemde me een idioot. Lekker dan… maar het werd speels gezegd dus ik lachte gezellig mee. Het was goed aangekomen en nog veel belangrijker… bijzonder goed ontvangen. Pfjuuuwww.
In de loop van de dag, breidde ons spotify-lijstje, inmiddels een lijst, zich uit. Mijn zoon fronste af en toe naast me toen ik het op de shuffle had gezet via de soundbar. Hij zei het niet maar ik voelde hem… ‘Wat? Jij? Deze muziek?’ En dan heeft hij het ‘ergste’ nog niet gehoord… omdat het er nòg niet op staat. Welke dan? Voor u een vraag maarrr… voor mij een weet.
Good night & good luck!
Michael,
Driebergen, 8 mei 2026.
