Een spijkertje op laag water
Een soort van leegte overvalt me op deze maandag. Hard gewerkt en toegeleefd naar de grote dag op 18 juli, na hectische en intensieve weken op school… maar het was allemaal zeer de moeite waard.
De laatste werken van Els gingen vrijdagochtend in de lak en mijn laatste werk was klokslag 00:00 klaar en moest op de dag van de opening nog ‘even’ ingelijst worden terwijl (bijna) alles al opgehangen was op vrijdagavond. Daar zijn we aardig zoet mee geweest en konden dat op één spijkertje na, bijna voltooien.
Er was in de theaterzaal een gezelschap een film aan het kijken, precies aan de andere kant van de muur waar mijn laatste werkje moest komen te hangen. Ik tikte zo voorzichtig mogelijk maar al snel vloog de deur open van de filmzaal en er verscheen een dame die, zeer eufemistisch gesteld, ‘not amused’ was…
‘Dit kan ècht niet hoor’, snauwde ze.
‘We kappen er al mee’, was mijn reactie.
Helaas verstond ze, naar hoge mate van waarschijnlijkheid iets anders, in de trend van ‘kappen nou’. Ze zei iets onverstaanbaars maar gezien de begeleidende blik, wenste ze me niet veel goeds toe. Ik bood excuses aan (al wist ik niet waarvoor) waarop ze weer de zaal in ging. Enkele seconden later verscheen ze wederom. Haar blik maakte me dankbaar dat ik een uitvaartverzekering heb en liet ons vol verbazing achter. What the fuck?!
Zaterdag de 18e… de grote dag. Het beruchte spijkertje (ik ga hem inlijsten) in de muur getikt en ook m’n nieuwste werk hing snel. Hapjes en drankjes stonden klaar, de muzikanten waren keurig op tijd dus het feest kon beginnen.
Het werd een erg gezellige dag met als enige nadeel dat we amper tijd hadden om alle gasten rustig te spreken. De muziek was een perfecte omlijsting, bracht nog meer gezelligheid en pas na enkele uren keerde er iets van rust in de tent zodat we even konden ademen. Ook enkele werken werden verkocht dus een dag met een gouden randje.
De zondag was beduidend rustiger met enkele bezoekers maar waar we wel leuke, geanimeerde gesprekken mee konden voeren. En gelukkig was het weer erg fijn. Niet te warm en een lekker briesje dus zaten we hoofdzakelijk buiten te kletsen over van alles en nog wat. Als klap op de vuurpijl kwam er nog een laatste gast die een persoonlijke rondleiding wenste, alles goed bekeek, serieuze vragen stelde en ook nog eens een werk van me kocht. In hindsight een perfect einde van een zeer geslaagd expo-weekend in de Cultuurhoek.
En nu dus even helemaal niks… en dat voelt behoorlijk leeg en raar na een intensieve aanloop en een drukke vernissage. Bijna surrealistisch, om maar even een kunstterm erin te gooien. Ik kijk, en Els ook, in ieder geval terug op twee zeer geslaagde dagen.
Good night & good luck!
Hermanus,
Driebergen, 20 juli 2026.