A little breakaway...
Het was kort maar zeer de moeite waard… een bezoek aan North Sea Jazz in Rotterdam. Ik had weliswaar een dagkaart maar had deze al lang geleden gescoord omdat Marcus Miller zou optreden. Het was een cadeautje voor mezelf toen ik in een ‘duistere’ periode zat en mezelf met iets leuks in het vooruitzicht wilde kietelen.
Toen kon ik alleen nog niet bevroeden dat er een serieuze expositie aan zou komen en dat de laatste weken op school nogal wat van mijn energie zouden vergen. Met nog zeven werken in te lijsten waarvan nog twee te voltooien. De ene op een ‘tipping point’ (wel of niet aan verder gaan?) en de andere waarvan mijn duo Els wel iets afweet, maar tot haar grote ergernis, tot de opening, niet alles. Een klein, licht mysterieus werkje… een beetje à la ‘Kind of Blue’. Geduld Els… all shall be revealed!
Gisteren dus eerst naar de lijstenmaker om lijsten en passe partouts uit te zoeken en te bestellen… hopend dat ik er op tijd mee zou zijn. Hallelujah! Ik was op tijd en werd erg prettig en vakkundig geholpen door Dieter en Hedde Klaasen, vader en zoon, die de lijstenmakerij runnen. Een bloosmomentje kwam zelfs nog voorbij toen ik de in te lijsten werken toonde aan Hedde. Hij riep spontaan zijn vader erbij en kreeg behoorlijk wat onverwachte veren in mijn derrière. Ik moest zeker niet te weinig vragen… en voelde acuut mijn artistieke achilleshiel opspelen… want hoe bepaal je dat? Arbeidsuren? Natte vingerwerk? Een combinatie van?
De lijsten opgelucht afgevinkt en na wat huishoudelijke taken en boodschappen, reed ik richting Rotjeknor met een lekkere playlist onderweg waardoor zelfs twee files me niet konden weerhouden om lekker mee te zingen, stuurgitaar te spelen en te fluiten. Om 16:45 parkeerde ik bij P+R Slinge… één halte vanaf Zuidplein met de metro en tien minuten later, liep ik met de meute mee naar Ahoy.
Eenmaal binnen keek ik m’n ogen uit. Allerlei soorten mensen die op even verschillende artiesten afkwamen… van jong tot oud. Ik vond de zaal waar Marcus Miller op zou treden en kwam zowaar een oude vriendin van mijn schooltijd tegen. Gezellig! Even bijgekletst, wat koels gedronken en nog even samen naar Marcus gekeken maar het was haar kopje thee niet… de mijne wel dus ik bleef. Al had ik op iets meer swingnummers gehoopt, was de hommage aan Miles Davis zeer de moeite waard. Ook het er even uit zijn, onder gelijkgestemde mensen zijn en de zinnen van een drukke tijd verzetten, waren welkom. Na het concert nog even gekletst, koud water gedronken op een koel plekje en daarna vertrok ik wederom fluitend, richting m'n knusse huis om nog wat aan m’n laatste tekeningen te werken en daarna tevreden te gaan slapen.
Good day & good luck!
Michael,
Driebergen, 12 juli 2026.
