Keuze & stress
Niks aan de hand. Gezellig naar Els om te schilderen en tekenen. Alleen nog even een boodschapje doen bij de Jumbo in Zeist, die open is op eerste paasdag. Ik was vrolijk in een groener wordende wereld. De lente is mijn favoriete seizoen door alles wat tot leven komt, inclusief het humeur van vele mensen… en daarna de herfst door de warme kleurenpracht. Alles zat mee. Mijn creativiteit had weer een boost gekregen… ‘ineens’ erg leuk contact met Kira met wie ik een half uur had gebeld en een echte afspraak had gemaakt… een lekker, lui paasweekend. Lovely jobly!
Toch stond ik van het ene op het andere moment aan de grond genageld voor de afdeling geurkaarsen. Niet vanwege keuzestress… vanille, bloesem of crème brûlée… waarvan ik nog weet dat ik dacht: crème brûlée? What the… ?! Snel na deze gedachte ontving ik een appje waar ik bij het lezen van de eerste regels, al wist dat het foute boel was. Een tragisch sterfgeval in de familie. Ik besloot niet verder te lezen… wist voor het moment genoeg. Na tien minuten, voor mijn gevoel dan, had ik nog steeds geen keuze gemaakt want ik werd afgeleid door een dweilrobot die mijn kant op bleef komen. Zijn sensoren werkten maar bleef hardnekkig ontwijken en terugkomen. Ik raakte geïrriteerd… vooral door de irritant vrolijke, opgeplakte ogen en besefte te laat dat ik ‘rot op!’ naar het levenloze ding riep. Gelukkig waren er geen andere mensen om me heen en maakte een keuze voordat ik het onschuldige apparaat een rotschop verkocht.
Voordat ik richting Els reed, stelde ik mijn zoon en zijn moeder op de hoogte en schoot vol van de warme woorden die snel als reactie kwamen… ‘sterkte papa’. Ik vond het een raar besef dat mij sterkte werd gewenst terwijl er elders een gezin was ingestort. Met tranen in m’n ogen reed ik naar De Bilt… vermande me toen ik uitstapte maar toen me eenmaal werd gevraagd hoe het ging, was er gelukkig een schouder waarop ik kon janken. Van schilderen kwam niet veel meer terecht maar ik kon gelukkig wel goed praten en zelfs lachen. Na een fijn diner stapte ik weer in m’n auto, weer op mezelf aangewezen en schoot weer regelmatig vol want de shuffle was onverbiddelijk… Pearl Jam was de eerste… en niet de laatste.
De rest van de avond en de dag erop bracht ik door in een rare bubbel. Vele herinneringen en muziekjes kwamen voorbij en ondertussen werd ik gelukkig, prettig ‘afgeleid’ door Els en Kira. Gisteren moest ik weer werken en hoewel ik geestelijk doodop was, kon ik de slaap niet vatten. Uiteindelijk viel ik toch nog in slaap maar werd wezenloos wakker. Eenmaal aan de koffie, zag ik een leuk appje van Kira met leuke foto’s van haar tweede paasdag met haar dochter. Toch nog een vrolijk begin van de dag en vrolijk reed ik naar m’n werk. De mensen die het moesten weten, waren op de hoogte van het trieste nieuws en zo kwam ik de dag goed door. Wetend dat ik, indien nodig, op enkele mensen terug kon vallen. Aan het eind van de dag had ik zelfs ‘mijn fluitje’ weer een beetje terug en al fluitend deed ik m’n boodschappen na het werk… totdat… pling! Kira? Els? Sebastiaan?
De moed zakte me in de schoenen toen ik ook hier de eerste regels las. Een tweede sterfgeval in de familie. Tientallen vloeken passeerden mompelend mijn mond terwijl tranen van ongeloof me in de ogen sprongen. Het werd een wiebelige avond. Televisie uit en alleen maar muziek met veel Santana. Een voorliefde die ik met de tante die heen was gegaan, gemeen had. Veel geappt met fijne vrienden, met name Kira en Els, en dat gaf een gevoel van tussen hemel en hel te zijn. Verdrietig maar soms ook alsof ik weer een beetje een puber was van 17, maar dan met 40 jaar ervaring, terwijl mijn kamer naar crème brûlée rook.
Good night & good luck!
Michael,
Driebergen, 8 april 2026.
