Saturday night
Drukke dagen. Bijna heel het weekend m’n huis niet gezien en veel plezier gehad. Dat was ook wel effe nodig na drie weken geen afspraken kunnen maken als co-ouder. Het zegt absoluut niets over mijn liefde voor mijn zoon, maar als vrijgezel met een vizier dat weer is open gegaan, kun je niet de hort op.
Het was fijn om even gezonde afstand te kunnen nemen van het portret van de stil geboren baby. Het speelde met mijn humeur en emoties tijdens het opzetten van de schets en het moeten kijken naar een dood geboren baby. Afgelopen 19 maart was ook nog eens een dag die ook in teken van de dood stond, nl. de verjaardag van mijn moeder, die 80 geworden zou zijn. En vandaag moest er nog aankomen… de dag waarop mijn vader 82 zou zijn geworden.
De hoogste tijd om de focus op de dood in balans te krijgen met het leven, met twee leuke verzetjes. Op zondag was het knettergezellig met Els en haar sympathieke echtgenoot René in De Bilt, waar we een fotosessie hebben gedaan, met René als fotograaf, om een ‘save the date’-aankondiging te kunnen doen op de socials. Dit leverde leuke en vooral bruikbare foto’s op, waarna we alle drie verder gingen met een creatieve middag. Els voor de ezel, René op zijn PC en ik met een tekenblok op schoot. Er ontstonden, al creërend, vele geanimeerde gesprekken, veel gelach, met goede muziek op de achtergrond. Lovely jobly!
De zaterdagavond spande echter de kroon. Een fijne collega vierde haar 50ste verjaardag en haar 25 -jarig jubileum in het onderwijs. Ze vierde het in Ede en ik besloot met de auto te gaan, dus aan de frisdrank. Niks mis mee. Integendeel. Ik kon zo heerlijk observeren hoe mijn collega’s in het wild zijn en heb mijn ogen uitgekeken en geamuseerd zitten luisteren. Minder was een moment dat ik me blijkbaar niet onzichtbaar kon maken en van m’n kruk werd gerukt om zo in een polonaise te belanden… maar stiekem vond ik het ook wel leuk.
Nog leuker was dat ik aan ’t eind van de avond, op weg naar m’n jas ineens staande werd gehouden door een leuke vrouw met mooie krullen. Ze was me al opgevallen en ze ‘dwong’ me bijna, met een brede glimlach en pretoogjes, om mezelf voor te stellen… Dat deed ik terwijl ik haar hand schudde, en vervolgens hield ze me aan de praat. Wie was ik van de jarige? Ik was prettig verrast en nadat ik vrolijk haar vraag had beantwoord, vroeg ik ook haar naam, hoorde haar Jeannette zeggen, en gaven we elkaar voor de tweede keer een hand. Wat een leuke, spontane en aantrekkelijke vrouw! Ik liep toch door naar m’n jas, want ik was ook behoorlijk moe en er stond ook een collega te wachten op mijn lift. Toch liet ze me even niet los, figuurlijk dan, en bedacht me dat ik visitekaartjes in m’n portemonnee had en na wat collega’s gedag te hebben gezegd, was de jarige de laatste om gedag te zeggen terwijl ik de dame met krullen verderop zag dansen. Dat wilde ik niet verstoren en gaf mijn kaartje aan de jarige met het verzoek deze aan haar te geven als ze uitgedanst was, en verliet het pand.
Het kaartje kwam aan, leerde ik vandaag van meerdere collega’s, drie dagen na dato. Ik was er niet bij uiteraard maar de legende gaat dat mijn kaartje in haar beha terecht was gekomen. Mijn wenkbrauwen schoten omhoog toen ik het vernam… maar het heeft ook wel iets vreemds sensueels. Het idee dat ze contact opneemt ook trouwens. Al was het maar om een goede foto van haar te krijgen om te portretteren… leuk voor de komende expositie! Ik heb al een beeld...
Good night & good luck!
Michael,
Driebergen, 24 maart 2026.
