Tekenen van leven
De lente begint eindelijk door te breken. Ik word er blij van. Vrolijke narcisjes, stralende bloesem… knoppen in de bomen, vrolijke fluiters en een steeds warmer makend zonnetje. Het effect ervan is bijna voelbaar. In ieder geval merkbaar in het humeur van de mensen om me heen… en dat van mij.
Dat beeld vormt een schril contrast met de beelden op het journaal. Ik snap er niet veel meer van. Of juist wel? Wat ik denk te zien, is niet meer dan geopolitiek, poppenkast, bedreven door gevaarlijke gekken. Geen hogere wiskunde voor nodig. Met name Netanyahu en Trump winnen veel voor hun olievriendjes, die dikke garen spinnen terwijl ze godverdegodver voor tientallen jaren voorraden hebben aan ruwe aardolie. En is het louter toeval dat beide klootviolen nogal wat lopende processen aan hun derrière hebben hangen? Iets met Epstein? Wag the dog! Ik kijk daarom alleen ’s ochtend nog maar naar het journaal en laat me daarna weer opvrolijken door de doorbrekende lente. Het enige wat mijn humeur dan kan vergallen, is als ik per ongeluk de benzineprijzen zie langs de weg naar school.
Wat mijn humeur de laatste avonden ook nogal beïnvloedt, is de tekening van de stil geboren baby. Mijn emoties voel ik er door heen en weer slingeren. De foto als 'model' is om het eufemistisch uit te drukken, niet echt fris, en het kost veel moeite om daar doorheen te prikken... het slechts als ‘het na te tekenen’ onderwerp te zien. Dat alleen al is moeilijk omdat een groot deel van het gezichtje, verhuld wordt door bloed van het baren en huidsmeer. De enige manier om iets dergelijks te tekenen is door mijn emoties uit te schakelen maar dat valt bepaald niet mee. Zeker niet als ik hierdoor beelden van de geboorte van mijn eigen zoon in mijn hoofd krijg. Het mooie beeld dat hij net na de keizersnee, op mijn blote bast werd gelegd voor de binding, met huidsmeer en al. Klauwende, piepkleine vingertjes die mijn borsthaar vastgrepen, met nog één oog dicht door de huidsmeer… en het andere oog nieuwsgierig, onderzoekend naar me kijkend…
Gelukkig lukte het en heb ik een schets staan van een baby die vredig lijkt te slapen. Nu het uitwerken nog. Hou ik het klein? Of geef ik er nog iets hemeligs aan met bijvoorbeeld een verweving van wolkjes? Ik weet het nog niet en zal er proefondervindelijk achter gaan komen.
Good night & good luck!
Hermanus,
Driebergen, 19 maart 2026.
