Feyenoord, wasjes en papierstrelen...
‘Papa… moet je niet wakker worden?’ klonk het zachtjes in m’n oor…
‘Huh, hoezo?... vroeg ik slaperig en verbaasd…
Een ‘fijn’ begin van het weekend, als je om 08:10 verwacht wordt langs de lijn van een voetbalveld… not! Zeker niet als je beseft dat je keurig je wekker had gezet om 07:00, maar vergeten was, dat dit alarm op schooldagen was ingesteld. Mijn zoon was gelukkig al eerder wakker geworden door de vroege, fluitende merels en vroeg zich om 07:25 toch af, of het normaal was dat ik zo lang aan het sluimeren was en me voorzichtig op m’n schouders tikte. Lichtelijk in de stress vloog ik m’n nest uit en zette meteen de waterkoker aan.
Het was behoorlijk waterkoud maar ik zag een leuke, sportieve wedstrijd, ondanks dat het team van mijn zoon verloor. De rest van de dag is het relaxen geblazen en bijkomen van een intensieve week. Morgen wordt in ieder geval een leuke dag. Zoonlief houdt al maanden bij wanneer ons cluppie thuis speelt op een tijd die niet conflicteert met zijn bedtijd en hij zag gisterenavond dat er nog plaatsen vrij waren voor Feyenoord - Excelsior. Stiekem opende ik de Feyenoord-app terwijl hij aan het kijken was, waar de plaatsen in het mooiste stadion van Nederland, beschikbaar waren terwijl ik quasi ongeïnteresseerd op het enthousiasme van mijn zoon reageerde. Ik vond snel twee betaalbare plaatsen op een mooie plek op de tweede ring, bestelde deze en rekende ze vliegensvlug af…
Terwijl hij de opties bleef opzeggen, liet ik hem, zonder iets te zeggen, mijn slimfoon zien met het betaalbewijs. Het drong niet meteen door maar toen het kwartje eenmaal gevallen was, zag ik grote ogen en een breed grijnzende mond waaruit een luid ‘JAAAH!’ kwam, waarop ik een dikke kus kreeg en een stevige knuffel.
Met nog een aardig groot deel van de dag voor de boeg, ben ik niet al te veel van plan. Een wasje draaien moet, als ik maandag schone sokken wil hebben. Even stofzuigen met de Franse slag maar het belangrijkste voor vandaag is het voltooien van mijn tekening van de mysterieuze dame uit de bus, zodat ik aan een opdracht kan beginnen. Het einde is in zicht en het mist niets meer. Wat ik dacht te missen, zat er namelijk al in, zonder dat ik het zelf in de smiezen had. Alsof mijn onderbewustzijn een grap had uitgehaald met mijn bewustzijn.
Ondertussen blijf ik me afvragen of ze hier vandaan komt of dat ze hier op bezoek was. Zal ze zichzelf herkennen, of door mensen uit haar ‘inner circles’ herkend worden, als ze eenmaal op mijn website staat of aan een muur van de Cultuurhoek hangt? Ik hou wel van een beetje mysterie en spanning. Tijdens het tekenen, schiet er ook steeds een nummer van Dalbello door m’n kop, maar dan de cover ervan door Queensrÿche, waarin een even mysterieuze spanning zit… 'Maybe I'm wrong, maybe I'm right , maybe I'm some kind of lunatic...
Hermanus,
Driebergen, 14 maart 2026.
