In m'n sas...
Vorig jaar zag ik als een berg op tegen de voorjaarsvakantie, al was het maar een week. Net twee maanden 'op mezelf' als co-ouder, na een paar pittige jaren... ik zat in zak en as. Een jaar later is het gelukkig een ander verhaal, helemaal in m'n artistieke en sociale sas... en mijn vakantie is omgevlogen, al vierde ik het thuis.
Een collega zei na mijn verse scheiding en verhuizing: 'Trek er maar een jaartje voor uit joh… denk aan jezelf.'
Ik herinner me dat ik fronste... zo lang? Maar ze had gelijk. Het ging langzaam vooruit, met kleine stapjes, maar regelmatig grepen eenzaamheid en wanhoop me naar de strot. Aan een nieuwe relatie moest ik niet denken… daar was gewoon te veel voor gebeurd. Eerst wonden likken en een nieuw thuis zien te creëren.
Langzaam en beetje bij beetje, lukte dat. Mijn werk was een prettige en nuttige afleiding en naast dat kwam ik ook in een soort van buurtpanel terecht, begeleid door de Sociale Dorpsteams. Bewoners uit mijn buurt, komen met regelmaat samen om van alles en nog wat te bespreken, te organiseren, om zo de verbinding en leefbaarheid te bevorderen in mijn multiculturele wijk. Zo leerde ik steeds meer nieuwe mensen kennen en na de zomervakantie, begon ik ook weer af te spreken met oude vrienden maar ook met nieuwe mensen via facebook.
Ook mijn creatieve kant is weer aan het borrelen en bruisen. Een drieluik over mijn scheiding, is gemaakt, waardoor ik het beter heb kunnen verwerken. Een stuk goedkoper dan een psycholoog. Mijn lach is weer terug en inmiddels lachen mijn ogen weer volop mee. Of zoals Arnold Schwarzenegger het iconisch zei: ‘I’m bàck!’